Blog Image

Team Freedom 2 Peking

Peking Challenge 2007 vertrekt/departs 26/09/2007

Volg Team Freedom met hun voorbereidingen en natuurlijk tijdens de reis van Amsterdam naar Peking, "The Extreme Route". Zij zullen zo vaak mogelijk verslag doen met foto's vanaf Amsterdam tot in Peking zodat u ze op de voet mee kunt volgen. Veel Plezier!
Link naar Team Freedom fotoalbum
Link naar Team Freedom YouTube filmpjes

Follow Team Freedom with their preparations en during their trip from Amsterdam to Beijing "The Extreme Route". They wil try to tell their story with pictures during the trip as often as possible so you can follow them along the way. Have fun!
Link to Team Freedom Photo Album
Link to Team Freedom YouTube Movies

Habitat for Humanity raporteerd/reports:

Nieuws Pers / News Press Posted on Oct 15, 2007 15:45:55

Op 4 oktober 2007 – Klik hier voor volgend persbericht over Pieter en Gaby op website van Habitat for Humanity (Bericht is in het Engels).

On October 4, 2007 – Click here for following English press release from Habitat for Humanity featuring story and pictures of Pieter en Gaby.

Nieuwe Filmpjes / New Video’s

Website Posted on Sep 27, 2007 08:22:39

Hallo allemaal / Dear All,

Pieter en Gaby hebben weer een aantal videos op YouTube gezet. Vanaf heden zijn alle filmpjes te bekijken vanaf de homepage van hun website Veel kijk plezier!!!!

Pieter and Gaby have added soem more videos onto their YouTube site. From today all videos can be watched straight from their homepage of their website Have lot’s of fun watching the videos!


The Trip (ENG) Posted on Sep 24, 2007 12:47:22

Hello All,

It’s Monday September 24th at 00:25 am. 15 minutes ago we flew away from Beijing Airport and are now high up in the air. The trip is done!!! We made the Finish. YES! We have now left Beijing behind us…… I wrote a whole story this morning to keep you informed of the latest news on the web log but something went wrong with placing the story on the web log site. So now we are in the plane and I am giving it another try and will try to send the story through when we get to Dubai.

First we go back to a couple of days ago……..

We did finally (as you already know by now) cross the border after lot’s of bureaucracy. Once through on the Chinese side we were awaited by an organization which would escort us to the Great China Wall and Beijing. This also because we are not allowed to travel through the country by ourselves but have to drive in convoy. They had everything organized in good order and after 3 hours waiting for the paperwork to be settled we could finally resume our journey. We all received our Chinese drivers licenses (with our foto and just Chinese signs on it) and Chinese license plates to put on our car. At about 17:30 we actually started our first Chinese journey of 500 kilometers. There is an immediate change with Mongolia. The trees are planted in a row along side the roads, the grass is much greener, everything is planted, the roads are tarred and I can keep going on like that for ages. When we drove trough cities and towns, the inhabitants would watch our convoy drive by and here you could immediately see the big contrast between rich and poor. The first few kilometers we were still driving through the last part of the Gobi dessert and on either side of the freeway you could see dinosaurs ( I have been told that many dinosaur bones and skeletons have been found in the Gobi dessert, so that’s why…)Blog Image

It was a long drive and we finally all arrived at the hotel at 03:00 am and were exhausted. It was a beautiful hotel and it is a pitty we could not really enjoy the amenities and even our soft bed because we had to get up again at 07:00 am to resume our trip to the Great Wall of China. We crossed amazingly beautiful landscape and drove across mountains, through mountain passes, villages, and finally there it was right in front of us. The great Wall! It’s very impressive. Too bad that we could not go all the way to the top because of the short time we had but we made pictures with the other Challengers and toasted on the finish with Champagne. It was a very emotional moment. All kinds of things flashed trough my mind. Al the stress of the past few weeks, all the good and bad times, the intense preparations of the past few months. We have been so busy with everything to just be able to start the journey and suddenly we are standing here, at the finish The journey comes at an end. We still are in some kind of “high” resuming our trip to Beijing. Again we pass trough breathtaking landscapes. Slowly we are entering the outer city limits of Beijing and you immediately notice how busy they are working here at getting everything ready for the 2008 Olympic Games. Complete cities are being build and rise out of nothing. Everything has to be perfect and that’s very noticeable. We are already hours too late for our expected arrival at the Dutch Embassy. Driving in convoy is not so easy to keep everyone together in a busy city, so we have to stop several times until all cars have caught up again. Then we get informed that we have to turn on our warning lights and to not stop for a red traffic light anymore and keep driving following each other closely and loudly beeping the horn when crossing through a red light. So said and so it was done. You can imagine how the other traffic reacted to us. But what a kick this gave, to drive like this through a busy city of millions of people with this beautiful sunset in the back drop………. The Dutch ambassador welcomed us with champagne, beer and bitter balls (traditional Dutch treat – they’re small beef filled croquettes) Mmmmmm. All this and we still had to drive to our hotel afterwards. Oooops! I am still hanging in this kind of rush or high, even though the trip is really at an end right now. I must confess that I prepared for this trip with mixed feelings being very unsure but I can tell you that from day one until today I enjoyed every single minute. Yes, sometimes it was very stressful and frightening, it was sensational, real, emotional, letting go, frustrating, enjoyable, good times, bad times, meeting many interesting people from who you also learn something new. Shortly, it was sensational, a try before you die and a……..want to do it again adventure. This last suggestion only in compliance with the home front of course. Blog ImageBlog Image

So, we leave the embassy and drive towards our hotel, here we are awaited by orphan children with flowers for the organization “Plan” and the press. It was so nice and also the children of colleague challengers Piet and Rick handover a big cheque to “Plan”. The children of Piet en Rik spend a lot of time collecting money for this charity organization and flew to Beijing. Delicious Chinese snacks were served (decorated with the heads of chickens) and we toasted and drank a lot. Afterwards we all went for a very late night out in Beijing. The next day I slept in, what a luxury. Pieter was already up early, being busy with the car and he had his hair cut, which was well needed! Later we visited this really large covered market where you could buy heaps of clothing with brand names, and souvenirs. You know how it goes, we had to buy an extra suitcase to take home with us. In our hotel, which is by the way a splendid and place and everything is taken well care for, everybody goes their own way. When you would meet up with each other in the lobby and suggestions of places to go are offered, then you just decide if you want to go along or not. It’s all very easy going. The day before yesterday we had to get up early at 05:30 am as the car had to be brought to shipping company at the harbor. 1 person per car was enough but I really wanted to come along. This way I can sight see on the way there and you don’t see a busy Chinese shipping harbor every day. The way ther was very dangerous. It was very foggy and the Chinese don’t seem to take any notice of the traffic rules. They overtake you left and right, truck suddenly stand still in the middle of the freeway, no hazard lights, working class people are walking everywhere, so very dangerous situations. I was glad when we finally arrived at the harbor after 3 hours of driving. Here every 2 cars were fit into 1 container and we left them behind in the care of the containers owner until they will arrive in the Netherlands in 4 to 6 weeks time. This was the really our actual final stop for the trip. We took a bus back to the hotel and decided to go to a karaoke place with a some of the others later that day. That’s a must when you visit China, it seems. I thought at first we would go to a karaoke bar or something like that, but we went to this hotel were they brought us to this small room and this is where it was happening. So we laughed , cried and just had a wonderful time…….Blog ImageBlog Image

In the evening almost all the Challengers enjoyed our final dinner together. This morning we were busy packing, of course I still brought too many clothes with me because we hardly have had any need for the warm clothing but…. you never know! At 12 noon we wanted to go see the Forbidden City together with Arthur and Niels. Across the street from here lies the biggest square in the world. The famous Heavenly Peace Square. Where in 1989 a student revolt was taking place and where many have found their death. You must remember the tv images where this one person stood alone in front of this big tank. Luckily today we are in a different Beijing. 1000’s of tourists are now standing on this square and a free culture movement is tolerated, even they are all still being watched closely. You see the military and government involvement everywhere. On the walls at the entry of the Forbidden City you find a big picture (painted) of most probably world’s most biggest dictator. Back then this little Red Book existed and everyone had to live and abide by the rules in his book, if you did not then you would just suddenly disappear……… It is a big question mark for us why this person is still honored today. The story goes that his picture has to be painted anew many times because of the smog damage and that with each retouch the dictator seems to smile a little more and more?? One building is more beautiful then the other in the Forbidden City, restorations are taking place everywhere, so that everything looks perfect when millions of people visit the city during the 2008 Olympic Games. The city is surrounded by canals and walls and inside these walls you find temples. Here we were able to take a look. The Emperor’s part of the city was closed and we could not visit inside. We rented some bikes, which was a great way to explore the city. You could see the city Beijing from a different angle. It was only yesterday when I said that you would have to be crazy to drive a bike trough this city because of the chaotic traffic. But it’s all different when partaking in the traffic on bike yourself. You just go with the flow and never hesitate. We keep cycling and we pass lakes, cross canals, different bridges (seems like Amsterdam) and finally end up in this little alley with lot’s of cafe’s and places to eat. Looks cozy and so we chose a little roof terrace to rest a bit. But time flies and we had to return to our hotel again. And here we are sitting flying high above the earth in a plane. Pieter has already fallen asleep and I am starting to get tired as well so I will start to round up my story and we will try our best to send it through from Dubai. And with this I also officially close our Trip stories for the blog. I hope it has helped you all to take a little taste of the experiences we had. We really enjoyed the trip ourselves and also reporting to you and this could not have taken place withour Sonja and Bart who kept the website, photo album, you tube movies and web log up to date. So thank you to Sonja and Bart! I will read it all again myself when I get home as this trip leaves many impressions and ones can process only that much. One day you are walking through St Petersburg and a few days later you are standing on the Red Square in Moscow which is closely followed by standing on the Square of Heavenly Peace in Beijing. You pass so many different landscapes and cultures and it is so much to take in because you want to remember all you see and do for later……..Blog ImageBlog Image

Lot’s of love and greetings en see you back home xxx

P.S. When we get home we are going to add some more You Tube movies on our You Tube site. So keep posted!!!


De Reis (NL) Posted on Sep 24, 2007 12:45:24

Hallo allemaal,

Maandag 24september 00.25uur. We zijn net een kwartiertje geleden de lucht in gegaan. Het zit erop!! We hebben de finish gehaald. YES. Peking ligt achter ons…

Ik heb vanmorgen nog een heel verhaal geschreven om jullie van de laatste berichten op de hoogte te houden maar helaas, er is iets mis gegaan met het plaatsen op het blog. Dus nu in het vliegtuig doe ik nog een poging en dan proberen we het in Dubai alsnog te versturen.

Maar eerst nog even terug naar een aantal dagen geleden.

We zijn dus (zoals jullie inmiddels al wisten) de grens na veel wikken en wegen toch gepasseerd. Eenmaal aan de Chinese kant werden we opgewacht door een organisatie die ons zou escorteren naar de Chinese muur en Peking. Dit ook in verband met het feit dat je in China niet alleen mag reizen maar in colonne door het land moet gaan. Zij hadden alles piekfijn in orde en na ca 3uurtjes wachttijd konden we dan ook onze reis voortzetten. We kregen een Chinees rijbewijs (voorzien van pasfoto en chinees schrift) en een Chinese nummerplaat overhandigd. Om ongeveer 17.30uur begonnen we aan de 500km durende trip. Er is meteen zo’n groot verschil met Mongolië. De bomen staan netjes in rijtjes, het gras is mooi groen, alles is aangeplant, de wegen zijn geasfalteerd en zo kan ik nog wel even doorgaan. Toen we door de steden reden hadden we heel veel bekijks met onze colonne, maar hier zag je dan toch ook weer het grote contrast tussen rijk en arm. De eerste kms reden we nog door gedeelte Gobi woestijn en aan weerszijden van de snelweg zag je dinosaurussen (ik heb me laten vertellen dat hiervan in de Gobi woestijn nog veel botrestanten worden aangetroffen vandaar..) Blog Image

Het was een lange tocht en ’s nachts rond 03.00uur arriveerden we allemaal vermoeid in het hotel (schitterend hotel) jammer genoeg niet echt kunnen genieten van het heerlijke bedje want ’s ochtends om 7uur alweer uit de veren om onze trip te vervolgen. We hebben geweldig mooi landschap doorkruist, over de bergen heen, door bergpassen, door dorpjes, en uiteindelijk lag ze daar voor ons; The Great Wall. Zeer indrukwekkend. We zijn er jammer genoeg vanwege tijdsgebrek niet helemaal omhoog kunnen gaan, maar we hebben er foto’s gemaakt samen met andere challengers en de Finish bekroond met champagne, een emotioneel moment. Er flitste bij mij van alles door me heen, alle spanningen bij velen de afgelopen tijd, moeilijke en leuke tijden, de intense voorbereidingen de afgelopen maanden, je was er al zolang mee bezig om alles in orde te hebben en ineens sta je daar dan, je hebt de finish bereikt, het zit erop, eigenlijk verkeer je nog in een soort roes als je dan je trip voortzet naar Peking. Wederom schitterend landschap. We naderen langzaam de voorsteden van Peking en je merkt op dat men al heel druk bezig is met de voorbereidingen van de Olympische Spelen 2008. Hele steden worden uit de grond gestampt. Alles moet perfect zijn en dat zie je dan ook. We zijn al uren te laat voor ons ontvangst op de Nederlandse ambassade, het valt niet mee om in colonne te rijden, om iedereen bij elkaar te houden, er moet dan ook regelmatig gestopt worden zodat iedereen zich weer kan bijvoegen. Uiteindelijk krijgen we dan ook de opdracht om onze alarmlichten aan te doen en niet meer te stoppen voor rood stoplicht maar luid claxonerend mekaar op de voet te volgen. Zogezegd zogedaan, je snapt natuurlijk wel wat dit voor gevolgen had, effe kicken om zo door een miljoenenstad te rijden met rode ondergaande zon……De Nederlandse Ambassadeur verwelkomde ons met oa champagne, bier en weliswaar bitterballen (hmmmmm) overigens een zeer goede rijcombinatie (want we moesten nog naar ons hotel rijden!!!) nog steeds voor mijn gevoel in die roes, want het was nu toch wel echt voorbij! Ik wil toch nog even vermelden dat ik eigenlijk niet heel erg enthousiast aan deze reis begonnen was maar dat ik vanaf het eerste moment tot het laatste moment onwijs genoten heb, echt van iedere minuut, het was soms heftig, het was kicken, het was puur, emotioneel, aanpassen, afzien, genieten, mooie momenten, minder mooie momenten, leuke interessante mensen ontmoet waarvan je weer leert. Kortom het was echt grandioos, een aanrader!!!! En …… voor herhaling vatbaar. Dit alles natuurlijk ook mede dankzij de toestemming van het thuisfront.Blog ImageBlog Image

Maar goed, we vertrekken bij de ambassade en rijden naar ons hotel, hier worden we opgewacht door kinderen met bloemen en de pers. Heel leuk. Er wordt voor ons gezongen en tevens overhandigen de kinderen van mede-challengers Piet en Rik een cheque aan Plan. Zij waren overgevlogen uit Nederland en hadden veel tijd besteed om geld te verzamelen voor deze organisatie. Er werden heerlijke Chinese gerechten opgediend (met kippenhoofdjes als decoratie) en er werd flink getoast en geborreld, na afloop zijn we nog gaan stappen in Peking tot in de late uurtjes. Blog ImageVolgende dag heb ik uitgeslapen, luxe zeg, Pieter was alweer vroeg uit de veren, bezig met de auto en naar de kapper geweest, was nodig! Daarna zijn we naar een supergrote overdekte markt geweest waar je doodgegooid werd met “merkkleding” en souvenirs en je weet wel hoe dat gaat, we hebben er weer een extra koffer bij nu. In het hotel, dat overigens heel mooi is en alles is lekker verzorgd, gaat iedereen zijn eigen weg, je treft elkaar beneden in de lobby en als er dan een idee geopperd wordt om iets te gaan doen dan sluit je je wel of niet aan. Het verloopt allemaal gemakkelijk en vanzelf. Eergisteren weer vroeg uit de veren 05.30uur want de auto moet naar de haven gebracht worden, 1 persoon per auto is genoeg maar ik wil wel graag mee, eventueel site seeing onderweg en in een haven kom je natuurlijk ook niet elke week. Maar het was eigenlijk een gevaarlijke weg erna toe, ontzettend mistig, chinezen kennen geen rijstijl, er wordt van links en rechts ingehaald, vrachtauto’s staan plots stil op de snelweg, geen lichten aan, er loopt werkvolk, dus kortom gevaarlijk en ik was blij toen we na ca 3uurtjes de haven bereikten. Hier werden de auto’s per 2 in een container geplaatst onder toezicht van de eigenaar en over ongeveer 4-6 weken komen ze aan in Nederland. Dit was dus echt het eindstation. We zijn per bus terug gegaan naar het hotel waar we afspraken om met een aantal mensen te gaan karaoken. Want dat hoort er natuurlijk bij als je in China bent. Dat was dus lachen, gieren, brullen…..erg leuk en gezellig. ik verwachtte dat we ergens in een bar zouden gaan zingen maar we gingen naar een hotel waar we naar een klein kamertje werden gebracht en hier gebeurde het dan.Blog ImageBlog Image

’s Avonds hebben we met nagenoeg alle Challengers het laatste Avondmaal gehad. Vanmorgen zijn we druk bezig geweest met pakken, natuurlijk toch nog teveel kleren meegenomen en met name te veel warme kleding want die hebben we dus bijna niet nodig gehad, maar ja je weet het niet. Om 12 uur hadden we met Arthur en Niels afgesproken naar de Verboden Stad te gaan. Hier tegenover ligt het grootste plein ter wereld; Het plein van Hemelse Vrede, waar in 1989 de Studenten opstand plaatsvond en waarbij toen heel veel doden zijn gevallen. Je weet wel waar ooit een persoon voor een tank stond, die beelden kennen we allemaal. Maar nu is het een ander Beiing, 1000den toeristen staan nu op Het Plein, er wordt een vrije cultuur op na gehouden, maar iedereen wordt in de gaten gehouden, overal is alsnog machtsvertoon!! Op de muur van de Verborgen Stad, bij binnenkomst pronkt nog steeds een grote foto (geschilderd) van waarschijnlijk ‘s werelds grootste dictator. Toentertijd bestond het Rode Boekje en iedereen moest leven volgens de regels van dien zoniet, dan verdween je zomaar……Het is een raadsel dat deze persoon nog steeds zo vereerd wordt. Het verhaal gaat zelfs dat zijn foto i.v.m. smog vaker vervangen moet worden en dat hij dan op iedere nieuwe foto ietsjes meer gaat glimlachen?? Het ene gebouw is mooier dan het andere, overal zijn ze aan ’t restaureren, zodat alles perfect zal uitzien voor de miljoenen toeristen die hier volgend jaar zullen zijn voor de Olympische Spelen. De Stad is omringd door grachten en muren en binnen de muren zijn allemaal tempels. Hier hebben we een kijkje genomen, helaas konden we niet in het Keizerlijk gedeelte komen, deze was inmiddels gesloten. We hebben fietsen gehuurd, dit was echt leuk om te doen, je zag de stad (Peking) met andere ogen en zag dingen die je normaal gesproken met auto of taxi voorbijrijdt. Gisteren nog zei ik dat je getikt bent als je hier op een fiets stapt want het verkeer is zo ontzettend chaotisch maar als je er midden in zit loopt het vanzelf, gewoon go with the flow en niet aarzelen, hier geldt het recht van de sterken (lijkt wel). We fietsen verder en komen langs meren en grachtjes, we passeren verschillende bruggetjes (lijkt wel Amsterdam) en komen uiteindelijk in een straat met allemaal eettentjes en cafeetjes. Ziet erg gezellig uit. We zochten een leuk dakterrasje op en zijn even gaan uitpuffen. Maar de tijd vloog voorbij en we moesten al weer snel terug naar het hotel. En hier zitten we nu dan, Pieter slaapt inmiddels en ik begin ook moe te worden, dus ik maak hier een eind aan en zoals ik eerder zei proberen we het in Dubai nog te versturen. En bij deze sluit ik dan ook ons reisverslag af. Ik hoop dat jullie een beetje hebben kunnen proeven van wat wij beleefd hebben. Ik vond het (wij vonden het) in ieder geval heel erg leuk om te doen en Sonja en Bart hebben ons helemaal bijgestaan en alles betreft de website zo’n beetje geregeld want zonder hen hadden we dit niet kunnen doen. Dus Sonja & Bart, bedankt. Ik ga het zelf nog een keertje nalezen als ik thuis ben want je doet zo gigantisch veel indrukken op die je maar half kunt verwerken, zo loop je door St.Petersburg, ineens sta je op het Rode Plein in Moscow, dan op het grootste plein ter wereld in Peking, je ziet diverse culturen en landschappen aan je voorbij gaan en probeert het allemaal in je op te nemen maar het is zo immens veel wat we gezien en gedaan hebben….Blog ImageBlog Image

Lezers, ik wil jullie ook bedanken voor het trouw volgen van deze site en met name ook jullie leuke reacties, is heel leuk om te lezen als je zo ver weg bent.

Veel liefs en groeten en tot in Nederland xxx

P.S. Als we thuis zijn zullen we nog wat leuke filmpjes samenstellen en deze alsnog op onze site releasen, dus blijf de nieuwe release nog even in de gaten houden.

Day 25 Finally passing the border! (ENG)

The Trip (ENG) Posted on Sep 22, 2007 22:39:05

Just as we expected we had spend another night in Mongolia at the Ger Camp from the night before. Yesterday the police went with Arthur, the guide, Lex and Linda to the place where the Peking Duck was abandoned. Here they found traces of theft and left behind materials of the car. It seems that the Peking Duck was stolen. All the police could do now was to write up a report of theft and we would hopefully be able to cross the border today.Blog Image

So we returned to the Ger Camp and a group of 30 Germans had arrived just before us who were also driving a rally. That meant that all the Ger tents were occupied. We were able to sleep with the whole group together in one big Ger tent. So as it was said so it was done. We had a blast. Lot’s of snoring though and from all sides these strange noises came and Vital had a subtle explanation for each noise made.

This morning we were all up early again at 7:00 am and after breakfast we headed for the border and all were present at 8:30 am at the Mongolian side. Finally the paperwork was all done and we could pass at 15:30 in the afternoon. Now we are waiting at the Chinese border waiting for them to finish all the needed paperwork. Blog Image

At 17:00 in the afternoon we are finally all driving in convoy with 500 kilometres to go. The Chinese government wants to keep an eye on things and thus to keep all under control we have to keep driving in convoy and we are absolutely are not allowed to get off track. Tonight we spend at a small hotel and tomorrow we have another 200 kilometres to go and we will have reached the Great Chinese Wall. That’s where our trip ends. Finished……. The last week has gone so quickly.

In Beijing some wives and children of some of the challengers will be awaiting their arrival. So that will be a great and welcoming reunion for them. What we still have been so lucky with so far is the weather. Everyday clear blue skies and approximately 30 degrees Celsius, excluding a couple days when it was a little less off course.

Further we have no news.

Greetings from us xxx

Dag 25 Eindelijk de grens over!

De Reis (NL) Posted on Sep 22, 2007 22:38:11

Zoals we inderdaad vermoed hadden moesten we nog neen nachtje vertoeven in Mongolië in het gerkamp van de nacht tevoren. Gisteren is de politie met Arthur, de gids en Lex en Linda naar de plek gereden waar de eend was achtergelaten. Hier vonden zij sporen van diefstal en achtergelaten materialen. De Peking Eend bleek reeds gestolen. Nu moest de politie een protocol voor diefstal opmaken en daarmee zouden we dan vandaag de grens over kunnen. Blog Image

We zijn dus gisteren teruggegaan naar dat gerkamp maar er waren net 30 Duitsers gearriveerd die ook bezig waren met een rally. Dus geen gertent meer over, maar we konden wel met z’n allen in een hele grote ger slapen, zogezegd zogedaan. Was beregezellig, veel gesnurk om je heen van alle kanten kwamen oergeluiden en Vital had voor ieder geluidje wel een ondertiteling.

Vanochtend alweer vroeg op (7uur) na ‘t ontbijt meteen naar de grens gereden en om half 9 stonden we alweer paraat. Om half 4 pas mochten we doorgaan en nu zitten we aan de Chinese kant te wachten op de afwerking van de papierkraam. Blog Image

17.00uur precies en dan hebben we nog 500km voor de boeg in colonne. De Chinese overheid houdt graag een oogje in het zeil en zodoende moeten we in colonne rijden en absoluut niet afwijken van onze route. Vannacht in een hotelletje en morgen nog 200km tot aan de Chinese muur en dan zit het erop. Voorbij….de laatste week is echt omgevlogen.

In Peking wachten van verschillende Challenger’s, vrouw en kinderen, dus dat is wel leuk voor hen. Waar we tot nog toe nog steeds geluk mee hebben gehad is het weer, heerlijk, iedere dag strakblauwe hemel,ca 30graden, op een paar dagen na natuurlijk.

Verder geen nieuws.

Groetjes van

Day 24 At the Mongolian-Chinese border (ENG)

The Trip (ENG) Posted on Sep 22, 2007 21:56:06

We woke up very refreshed from our night at the Ger Camp in Zamyn-Uud along the Mongolian-Chinese border. It is 14:25 hours and we have been waiting since 10:00 am this morning. There is namely a problem, you see, the Peking Duck, the Citroën 2CV broke down yesterday and was abandoned. The steering was broken and the service team tried their best to repair it but alas. So the Peking Duck chauffeurs got into the car with the medical team and they all left the Peking Duck behind. This was just the big problem because now they are being very difficult at the Mongolian side of the border. The car must be picked up or towed. This will become a annoying situation. We must await the outcome.

Now it is almost 17:10 in the afternoon and still there have been no changes. Arthur took a guide and the police to the spot where they left the Peking Duck behind and hopefully they are writing up a police report and we can all pass the border when they return. But maybe I am having high hopes if this will happen today as the border on the Chinese side closes at 17:30. What a bureaucratic bull shit, because that’s what it is all about a little piece of paper. Blog Image

Now quickly about something else. I spoke the Mongolian guide yesterday and he said that we had been “Extremely Lucky”!! That night when we got surprised by soldiers we had already crossed the border to China and so we were trespassing into China. And with the upcoming Olympic games and the attacks on since 9-11 the Chinese military are very alert, cautious and extremely strict. They probably told us in Chinese to halt and luckily that is just what we did, otherwise they would have reacted much differently and most probably would have fired their machine guns at us as soon as we would make a wrong move. It happens often that shepherds get lost in winter storms and end up on the Chinese side and that this becomes a long lasting bureaucratic struggle which can take at least 3 months in which these people spend time in prison. With one person it even took 2 years before he was freed. The guide said that we were very lucky that they did not take us prisoner and that it did not become a political situation and that they allowed us to just turn around and let us go back the way we came from. Well, I just did not know what to think (and I was not alone). So now you can see what happens when you get of the path. But luckily we are here and can tell the story.

I have nothing further to tell right now. It is most probable that we have to return to the same Ger Camp where we spend the night before and have to spend another night under the Mongolian skies.

Greetings Gaby

Dag 24 Aan de grens Mongolië-China

De Reis (NL) Posted on Sep 22, 2007 21:54:28

Lekker geslapen in Gerkamp Zamyn-Uud aan de grens van Mongolie-China. En nu staan we aan de grens, het is 14.25 uur, we staan al vanaf 10.00uur hier, er is het een en ander misgegaan. Namelijk de Peking eend hebben ze gister achtergelaten, het stuur was gebroken en het service team heeft nog geprobeerd om het te repareren maar tevergeefs, dus zijn de Peking eend mensen (Lex en Linda) bij het medisch team in gestapt en hebben ze de eend achtergelaten. Nou dit hadden ze dus niet moeten doen, want nu bij de grens doen ze erg moeilijk. Die auto moet worden opgehaald, of worden weggesleept. Dat wordt een vervelende kwestie. Afwachten.

Inmiddels 17.10uur en nog geen verandering, Arthur is met de gids en politie naar de plek waar de eend is achtergelaten en hopelijk maken ze nu een protocol op en kunnen we alsnog de grens over maar ik heb daar een zwaar hoofd in want de grens gaat sowieso om half 6 dicht aan de Chinese kant. Wat een bureaucratisch gedoe. Want daar draait het uiteindelijk allemaal om, een stom papiertje. Blog Image

Nu even nog wat anders, ik sprak gisteren de Mongoolse gids en die zei dat wij “extremely Lucky” zijn geweest. Wij zaten die bewuste nacht dus al in China, op Chinees grondgebied en waren dus indringers en met de Olympische Spelen in het verschiet en aanslagen van 11 september staan de chinezen op scherp. Ze hebben ons waarschijnlijk bevolen in hun taal om stil te blijven staan en gelukkig hebben we dat gedaan want anders hadden ze wel eens anders kunnen reageren dan hadden ze zelfs kunnen schieten, na een verdachte beweging van ons. Het gebeurt ‘s winters wel eens dat herders verdwaald raken in sneeuwstormen en zo ook ongemerkt de grens passeren, en dan wordt het een bureaucratische kwestie van 3 maanden touwtrekken (in gevangenschap) en bij een iemand heeft het wel 2 jaar geduurd voordat hij vrij kwam. Hij zei dat we heel veel geluk hebben gehad dat het geen politieke kwestie is geworden en dat we zomaar rechtsomkeer mochten maken. Nou daar werd ik wel even stil van (en ik niet alleen) Zo zie je maar weer als je van de paden geraakt. Maar we kunnen het gelukkig navertellen.

Ik heb verder momenteel geen nieuws, misschien dat we zometeen terug moeten naar het gerkamp van gisteravond en nog een nachtje hier in Mongolie moeten vertoeven. We horen het zo wel.

Groetjes Gaby

Day 23-24 Ulaanbaatar

The Trip (ENG) Posted on Sep 21, 2007 15:43:40

So, we have spend some long and exciting days. After we visited the mayor the day before yesterday, we drove on to Ulaanbaatar, here we were able to take a look at this project of Habitat for Humanity. They were building twelve houses together with the help of three family members (if they were there) and with this project is meant to be that the houses are build within 24 days. Especially with the winter coming any day now, the people want to make use of these houses a.s.a.p., so often even the neighbours are lending a helping hand. I think this is a real cause!Blog ImageBlog Image

At 20:00 hours we were invited to have dinner in the largest Ger Tent of Mongolia in Ulaanbaatar. A hustling an bustling city with inhabited by 60% percent of inhabitants of all Mongolia. There are lot’s of cars and people off course, a big contrast between rich and poor. We had a lovely meal which was very welcome after spending 4 days surviving on only bread and water!!!Blog Image

Yesterday we left for the Gobi dessert, almost all cars are repaired and brought back to life in some sort of driving condition. So the plan is that today all cars will be united together again. Pieter and I left together with Jaap van den Ende and Robert Jan of Aktueel Sport Magazine, it will be a trip of 340 kilometres. That’s not that far one would think, but that’s far from the truth. We left at 01:30 am and arrived at 09:30 am at the last Ger Camp close to the Chinese border. We actually just drove all the way in one go so that we in principle could spend a day of good rest. The others will arrive tonight. But…………….Blog Image

When we left Ulaanbaatar a little black puppy crossed the busy street, it could not have been more then 3 or 4 weeks old! She stood still in front of our car very much in panick and lost looking. Pieter and I jumped both out of the car at the exact same moment, other cars beeping their horns loudly at us. I picked up the little pup and held her close against me, she shivered and cried but after a half hour she was calming down and already gnawing at my fingers. We stopped several times and tried to give her away to other people, but no one wanted to take her. So that’s how she travelled with us all the way to the Chinese border. We were already making plans to take her (Robert Jan called her Omsk) to the Nethelands with us. I knew that would finally cause problems for me at home but Robert Jan wanted it so very much. So we stopped a few times on our way to let Omsk take a pee and give her some milk. The funny thing abvout this story is that I kept trying to leave the dog with other people (after Robert Jan insisted on it) and that Pieter kept saying, no don’t do it, they’ll turn her into dog stew, we will arrange something for her in back in Holland, call Marjo and have her look into what documents and vaccinations it needs to bring her home with us. (It was way to early to call Hanny vd Horst out of her bed, and it gave me a peaceful feeling knowing there is someone back home who adopts little dogs like these). So said, so done!Blog Image

Suddenly while we were driving through the dessert Jaap announced over the CB that Pieter should stop as he thought that our car was smoking way to much. No way, said Peter, that’s nothing your car smokes too when you’ve just accelerated. The suddenly our whole drivers cabin filled up with smoke. Pieter stopped the car immediately along side of the road and tells me to leave everything in the car and get out straight away. Luckily it was nothing serious, it was the cooling fluid (the lid had come loose). Another good ending!Blog Image

So we are on the way in the Gobi dessert, just left 200 kilometres of asphalt behind us and then the real dessert begins….. During the trip we pass several check points, here the tyres are spread with a disinfectant and then we may get back on our journey. The landscape we are driving through now is inhabited by Guiney Pigs or also know as ground hogs. You’re not allowed to stop here or more importantly leave your car. These animals carry a parasite which is deadly for human beings. Then we got to a second check point were we were halted by people in a disinfectant clothing and they ordered us to take a different route. I had imagined a whole different picture of the Gobi dessert, but when you travel through the middle of the dessert it is a true paradise. We only raced over sand dunes after sand dunes and all kinds of obstacles, muddy roads and rocky hills. Then the darkness sets in and due to all the rocking and shocking our computer gives up completely, we have no GPS no more and there are so many roads to make a choice to take off???? Us was told that if anything should happen stay and follow the Trans Siberia, but this track also wrings itself in many curbs so you get very disorientated!! It is pitch dark outside, we drove through ghost towns, balls of bushes, like you see in western movies fly across the road infront of our car. The atmosphere carries a weird feeling. We were looking for other challengers because they would pitch camp somewhere in the dessert. But there was no phone network available to make calls, so we dicided to keep going for another 200 kilometers and spend a night in a hotel instead of camping out, which would not be ideal with the strong wind that was blowing. The weather has also turned for the worse. Yesterday we walked around in T-shirts and today we need to wear a winter coat. BrrrrrrrrBlog ImageBlog Image

So whilst on our way we see a light burning somewhere far away, so we drove towards it when suddenly a soldier jumps in front of our car. He came towards the car and Pieter told him that we were looking for the Chinese border but he could not understand us and signed to us that we had to stay there. We smiled and told eachother that he probably was going to get his car and would escort us to the border. And we joked towards Jaap that the soldier had gone to get more colleagues to arrest us. He returns with another young collegue soldier and signs to us aggressively that Pieter must turn of the engine and has to get out of the car. So Pieter said, no we are leaving now and starts to drive away and suddenly the soldier signs to his collegue that he should aim his gun at us and get ready to fire at us. So he comes running towards Pieter and he nervously loads his gun with trembling hands and aims at Pieter. I just didn’t know what was going through my mind at that moment. It seemed like we stepped into a movie scène!

Pieter understood straight away the seriousness of the situation and signs “no no” and turns of his engine and gets out of the car. Minutes pass by and a third colleague soldier and they keep looking into the car and start laughing. Then comes (who we think) is their leader, angry because he had to get out of his bed (it was already 03:00 in the morning), looked very angry inside our car where I sat keeping myself busy with Omsk. The soldiers stood in front of the car now aiming their machine guns at it. All kinds of scenario’s crossed my mind. I found my mobile and started to dial all kinds off numbers before I saw “No Network” on the mobile screen. Well, what can you do then? The panic button! A half hour had passed and our passports had been confiscated and three armed soldiers were still keeping us captive. One of them kept spitting on the ground, I had this strange kind of feeling that these people did not even know or had any experience before with situations like this, so my conclusion was that they would react straight away if we would make a strange movement. Pieter kept talking to them even though they could not understand a word. He told them about the Peking Challenge and that tomorrow probably another 13 cars would join us. He showed them Omsk and told them how we found her until he finally walked towards the car and told me to turn the key and make contact with the battery and then press the panic button.

Shit, I said. I have already tried that 4 times but without result if you don’t turn the contact. So I try it again. Now we wait. Suddenly their leader returned with our pasports and gave them to Pieter and tol dus to drive back 35 kilometers where we came from and then keep going to where we wanted to go. For what we could understand out of the rest of his story is that we were already in China and had entered illegally. So who knows who they thought we were, making an illegal pass across the border in the middle of nowhere. Luckily it all ended well, but what would have happened if Pieter did drive away before and we would see angry Chinese soldiers follow us with aiming guns in our rear view mirror. Blog ImageBlog Image

Even though we drove back the way we came for 35 kilometers we still did not have any clue where we were and which way we should go. We did find the tracks of the Trans Siberia again but we did not know which way would go towards the border or go back towards Ulaanbaatar. Finally the twilight set in and the sun would be up soon. We saw some people who live in the dessert and asked them for directions. Thus we were the first to arrive at the border town and we look up the Ger Camp. Here we find the old timer that drove the Paris to Beijing challenge 100 years ago. It has not been two months ago back in the Netherlands, when our Peking Challenge organisation had an introduction day of the teams and this historic car was there as well and now it is here at the Chinese border. Now it was making another attempt to make the same trip from Paris to Beijing again. After a lovely and sociable breakfast we finally find our way to bed. We gave left Omsk with the manager of this camp as according to Italia (the team driving the old timer) it was almost impossible to get her into China and God knows what could happen to her then. Blog Image

Many greetings and maybe until tomorrow.

Love, Pieter & Gaby

Dag 23-24 Ulaanbaatar

De Reis (NL) Posted on Sep 21, 2007 10:57:34

Nou dat waren me de dagen wel zeg. Nadat we eergistermorgen nog bij de burgemeester langs waren geweest, zijn we doorgereden naar Ulaanbaatar, hier hebben we een kijkje mogen nemen bij het project van Habitat for Humanity waarmee ze bezig zijn, 12 nieuwe huizen worden gebouwd ism 3 familieleden (als die er zijn) en de bedoeling is dat over 24 dagen zo’n huisje klaar is. Vooral nu de winter voor de deur staat willen de mensen natuurlijk zsm erin, en vaak helpen de buren dan ook nog een handje. Ik vind het een goede zaak! Blog Image

Blog ImageOm 20.00uur waren we uitgenodigd voor diner in de grootste gertent van Mongolië in Ulaanbaatar. Een bruisende stad met 60% inwoners van de gehele bevolking. Zeer veel auto’s en mensen dus, een groot contrast tussen arm en rijk. We hebben er heerlijk gegeten, dat was trouwens erg welkom na 4 dagen alleen brood en water!! Blog Image

Gistermiddag zijn we vertrokken naar de Gobi woestijn, alle auto’s rijden nagenoeg weer, dus het is de bedoeling om vandaag allemaal herenigd te worden. Pieter en ik zijn samen met Jaap van de Ende en Robert Jan van Aktueel vertrokken, een rit van 340km. Valt eigenlijk wel mee, zou je denken maar alles was minder waar. We zijn om 01.30uur vertrokken en vanmorgen om 09.30 aangekomen in een gerkamp vlak voor de Chinese grens. We zijn eigenlijk gewoon doorgereden, dan hebben we vandaag in principe een rustdagje. De rest komt vanavond allemaal. Maar……..

Toen we vertrokken uit Ulaanbaatar stak in al die drukte op de weg een klein zwart mopje (hondje) de straat over niet meer dan 3-4 weken oud! Voor onze wielen bleef ze staan, helemaal paniekerig en verdwaasd. Pieter en ik sprongen tegelijk uit de auto, andere auto’s luid toeterend en ik heb haar meteen tegen mij aangedrukt, ze bibberde en piepte, maar na een half uurtje begon ze weliswaar aan mijn vingers te knauwen. We zijn op verschillende plaatsen gestopt en hebben geprobeerd haar weg te geven, maar niemand wilde eraan geloven, dus is ze de hele weg met ons meegereisd naar de Chinese grens. We maakten al plannen om haar (Omsk, zo noemde Robert Jan haar), mee naar Nederland te nemen. Ik besefte wel dat ikzelf in de problemen zou komen, maar Robert Jan wilde hem heel graag. Dus zo stopten we onderweg om haar melk te geven en te laten plassen. Het mooie van dit verhaal vind ik toch wel dat ik hem steeds probeerde af te geven (na aandringen van Jaap) maar dat Pieter dan steeds zei; doe maar niet, ze maken er stoofvlees van, we regelen wel iets voor/in Nederland, bel het thuisfront op en laat Marjo nakijken welke documenten we nodig hebben en eventuele inentingen. (het was nog te vroeg om Hanny vd Horst te bellen, en het gaf me eerlijk gezegd een gerust gevoel wetende dat zij dit soort hondje adopteert. Zogezegd zogedaan. Blog Image

Onderweg spreekt Jaap over zijn walkie talkie; Pieter, je moet even naar de kant, je rookt wat veel, och zegt Pieter, dat doe jij ook wel eens als je net gegast hebt en ineens komt er allemaal rook in de cabine. Pieter stuurt als een gek naar de kant en beveelt me alles te laten liggen en meteen er uit te gaan. Blijkt achteraf gelukkig alleen maar de koelvloeistof te zijn (dopje zat er niet goed op) Weer een meevallertje! Blog Image

Zo zijn we dus onderweg naar de Gobi Woestijn, 200km asfalt en dan begint het… Tijdens de rit kom je op verschillende checkpoints, hier worden je banden met een ontsmettingsmiddel ingespoten en mag je weer verder. Het land waar je nu door komt, wordt bewoond door marmotten, je mag hier niet uit de auto en niet stoppen, deze dieren dragen voor de mens een dodelijke parasiet met zich mee. Later komen we bij een 2 e checkpoint hier werden we staande gehouden door de politie met mensen in ontsmetting tenue en die beval ons een andere route te nemen. Van de Gobi woestijn had ik me een andere voorstelling gemaakt, maar het schijnt dat als je door de midden reist het een waar paradijs is. Wij hebben eigenlijk alleen door zand gecrost, heuveltje op heuveltje af met alle hindernissen van dien, modderwegen & steen pistes. En dan wordt het donker en valt door al het geschud en gevlieg de computer uit, geen GPS, heel veel wegen en welke moet je dan kiezen?? Blijf de Trans Siberia volgen werd verteld, maar die wringt zich ook in allerlei bochten dus je geraakt helemaal gedesoriënteerd!! Het is echt pikkedonker, je komt door ware spookstadjes, bollen gras (je ziet ze wel eens in zo’n Amerikaanse thriller) stuiven voor je auto. Er heerst hier een zeer aparte sfeer is mijn mening. We waren op zoek naar andere challengers want die zouden ergens een kamp opslaan. Maar geen netwerk om te bellen, dus besluiten we om nog 200km af te leggen en dan een hotelletje te pakken ipv te kamperen. Heel lastig met die forse wind die er waait. Het weer is trouwens ook ineens omgeslagen, liepen we gisteren nog in T-shirts, nu moet de winterjas aan. Brrrrrr Blog Image

Ergens in de verte zie je dan een lichtje, we gingen er op af komt ineens een soldaat naar ons toegerend. Kwam bij de auto staan en Pieter vertelde dat we op zoek waren naar de Chinese grens maar hij verstond niets en gebaarde dat we moesten blijven staan, wij zeiden nog zo mooi tegen mekaar, o die zal zijn auto wel gaan halen en ons escorteren naar de grens, en tegen Jaap grapten we nog van ; hij is versterking halen. Hij komt terug met een andere jongen en begint weer wild te gebaren dat Pieter de auto moet afzetten en uit moet stappen enz. maar Pieter zegt, nee we gaan nu weg en wil weg rijden en ineens gebaart hij naar die andere jongen dat die ons onder vuur moet nemen en houden, dus die komt op Pieter af, laadt met trillende handen zijn geweer en richt het op hem. Ik wist even niet wat ik moest denken, leek wel een film!

Pieter begrijpt de ernst van de situatie en gebaart No, No, hij zet de motor af en stapt uit. Minuten tikken voorbij, er komt een derde jongen bij en ze kijken steeds de auto in en beginnen te praten en te lachen. Dan komt (volgens ons) de baas, boos natuurlijk omdat hij uit bed moest (was inmiddels al 03.00uur ‘s nachts) keek boos de auto in waar ik me quasi bezig hield met Omsk. De jongens stonden inmiddels voor de auto met het machinegeweer op de auto gericht. Allerlei scenario’s passeerden mijn gedachten. Ik vond mijn mobile in het dashboard kastje en begon ijverig nummers te bellen maar zag ineens; No network. Tja wat kun je dan nog? De paniekknop! Er was inmiddels al zeker een half uur voorbij, paspoorten waren al in beslag genomen en de 3 jongens stonden nog steeds om ons heen, bewapend. Een ervan spuugde constant op de grond, ik voelde dat als een vorm van spanning was en dacht dat die gasten waarschijnlijk helemaal niet wisten waar ze mee bezig waren en ook absoluut geen ervaring hadden in dit soort dingen dus mijn conclusie was dat ze waarschijnlijk meteen zouden handelen. Pieter bleef maar tegen ze praten alhoewel ze er niets van verstonden, hij vertelde over de Peking Challenge, dat er morgen waarschijnlijk nog 13 teams bij hen zouden komen, liet Omsk zien en vertelde waar we hem gevonden hadden. Tot hij eindelijk naar de auto kwam en tegen mij zei dat ik de motor op contact moest zetten en de paniekknop moest indrukken. Blog Image

Shit, zei ik, dat heb ik al 4 keer gedaan maar natuurlijk zonder resultaat als je geen verbinding maakt. Dus deed ik het nog een keer. En nu maar afwachten. Plots kwam de baas terug met paspoorten en overhandigde ze aan Pieter en vertelde dat we 35km terug moesten rijden en dan onze weg konden vervolgen. Voor wat we er allemaal uit begrepen hebben zaten we al op Chinees grondgebied en ja wie weet waar ze ons voor aan gezien hebben, helemaal in de middle of nowhere. Gelukkig is het met een sisser afgelopen maar we zeiden tegen elkaar dat als we onverhoopt toch weg waren gereden waren we flink in de problemen gekomen en misschien wel in ons achteruit spiegel een bende Chinezen achter ons aan hadden gehad. Ondanks dat we nu 35 km retour gereden zijn weten we niet waarheen we moeten. we hebben de spoor rail weer gevonden maar weten niet of we terug richting Ulaanbaatar of Chinese Grens rijden. Uit eindelijk wordt het weer langzaam licht en vragen we de weg aan wat Gobi bewoners. Blog Image

Zo komen we als eerste in het grensstadje aan en zoeken we het gertenten kamp op. Hier komen we de eerste auto tegen die precies 100 jaar geleden deze trip heeft gemaakt en nu weer aan het doen is. Vanuit Parijs naar Peking. Ca. 2 maanden geleden had de Peking Challenge een bijeenkomst met deze auto in NL en nu komen we hem hier weer tegen. Naar een gezellig ontbijtje om 10 uur morgens kruipen we vooralsnog het bed in. We hebben Omsk afgegeven aan de manager van dit kamp want volgens Italia (de andere rijders) was het haast onmogelijk om haar China in te krijgen en God weet wat er dan mee gebeuren zal. Heel veel groetjes en misschien tot morgen.

Liefs Pieter en Gaby

Stuck at the border (ENG)

The Trip (ENG) Posted on Sep 19, 2007 09:32:59

Dear All,

Here follows a last update of Team Freedom and the rest of the whole group.

They can’t get across the border!!! It seems that the Peking Duck (Citroën 2CV) has finally broken down completely two days ago, 200 kilometers before the border of Mongolia and China. So the Peking Duck Team packed up all their stuff and divided it between a few cars and are traveling together with the Crew team. So the group are now traveling with 14 cars instead of 15.

The first few cars arrive at the border on Monday at 3 am and in the following hours the group grew until finally all 14 cars were complete. Now it seems that on their papers it says that the group is traveling with 15 cars and customs is only counting 14. This is a big problem according to customs. After discussing and talking for hours with customs they stubbornly keep insisting that 15 cars the teams have not even gained anything. So Tuesday afternoon they are still at the border. They have even tried to report the Peking Duck stolen but alas.

I called Gaby yesterday afternoon at around 15:00 hours Dutch time, that’s at about 20:00 hours their time. They all returned to the Ger Camp where they had slept the night before. 5 hours before that Arthur, the Peking Duck Team, a guide and customs officer left to drive back to where the Peking Duck was abandoned. Now the Teams are waiting for their return with hopefully some positive news. So the teams are getting ready and prepared for spending another night at the Ger Camp.

When we look at Google Earth today we see that Arthur and the Peking Duck Crew have returned and that the group is waiting at the Chinese border. What is happening now we don’t exactly know but according to the sms messages on the Peking Challenge website (all sms’s are in Dutch language) they could still be hours or weeks away from crossing the border. And all this while they should have arrived in Beijing today.

So, now we just wait for Pieter & Gaby to check in on the web log. They have much more to tell you then just about this situation. I would say, light up a candle and say some prayers so that they may get through customs soon and finally are able to arrive in Beijing and after this can safely return home.

Greeting, Sonja

Ze komen de grens niet over!

De Reis (NL) Posted on Sep 19, 2007 09:31:30

Hallo Luitjes,

Hier een laatste update over Team Freedom en de rest van de gehele groep.

Ze komen de grens niet over!!!! Schijnbaar heeft twee dagen geleden de Peking Eend het uiteindelijk begeven en hebben ze besloten alle bagage en spullen eraf te halen en te verdelen over een aantal auto’s en de chauffeurs zijn bij de Crew in gestapt. Zo is de groep met 14 auto’s verder gereden in plaats van 15.

De eerste auto’s arriveren maandag rond 3 uur ’s ochtends aan de grens en in de volgende uren wordt de groep weer langzaam groter tot ze uiteindelijk compleet zijn. Wat blijkt nu. Op hun papieren staat dat er 15 wagens moeten zijn en de douane tellen aan de grens maar 14 auto’s. Dat is blijkbaar een groot probleem. Na uren discussiëren en praten met de douane die standvast blijven op 15 auto’s zijn ze nog geen meter verder. Dinsdag middag staan ze er nog. Ze hebben van alles geprobeerd zelfs de Peking Eend als gestolen proberen op te geven maar allemaal tevergeefs.

Ik belde Gaby gisteren rond 3 uur in de middag onze tijd en het was bij hen 8 uur ’s avonds. Zij waren weer met zijn allen terug gereden naar het laatste Gerkamp waar ze de eerder hadden overnacht. 5 uur geleden was Arthur met Peking Eend Chauffeurs, Gids en douanier naar de Peking Eend teruggereden en nu is het afwachten op hun terugkomst. De teams maken zich dus maar weer klaar voor een nacht in een Gerkamp.

Als we vandaag op Google Earth kijken staan de auto’s weer aan de Chinese grens, Arthur en het Peking Eend team zijn reeds terug. Hoe of wat verder weten we niet. Schijnbaar komen ze nog steeds de grens niet over en na laatste berichten op de Peking Challenge website kan het nog uren laat staan weken duren. En dat terwijl ze vandaag in Peking hadden moeten arriveren.

Zo, verder wachten we maar af totdat Pieter en Gaby zich weer op deze blog melden. Die hebben nog veel meer te melden dan alleen deze kwestie. Ik zou zeggen, steek een kaarsje aan en bid voor een snelle oplossing zodat ze hun reis door kunnen zetten en uiteindelijk in Peking arriveren en daarna veilig thuis komen.

Groetjes, Sonja

Next »