Blog Image

Team Freedom 2 Peking

Peking Challenge 2007 vertrekt/departs 26/09/2007

Volg Team Freedom met hun voorbereidingen en natuurlijk tijdens de reis van Amsterdam naar Peking, "The Extreme Route". Zij zullen zo vaak mogelijk verslag doen met foto's vanaf Amsterdam tot in Peking zodat u ze op de voet mee kunt volgen. Veel Plezier!
Link naar Team Freedom fotoalbum
Link naar Team Freedom YouTube filmpjes

Follow Team Freedom with their preparations en during their trip from Amsterdam to Beijing "The Extreme Route". They wil try to tell their story with pictures during the trip as often as possible so you can follow them along the way. Have fun!
Link to Team Freedom Photo Album
Link to Team Freedom YouTube Movies

Nog meer filmpjes / More videos!

Nieuws Pers / News Press Posted on Sep 17, 2007 23:57:49


Pieter en Gaby hebben met hun langzame internet flink wat films toegezonden via de mail. Deze staan nu op You-tube. Bekijk ze alle 10.

Pieter and Gaby still managed to send many films through that slow internet connections. We put them on You-tube. Check all ten of them.

Mongolië 1aMongolië 1bMongolië 2Mongolië 3Mongolië 4

Mongolië 5Mongolië 6Mongolië 7Mongolië 8Mongolië 9

Mongolia (ENG)

The Trip (ENG) Posted on Sep 17, 2007 23:23:06

Mongolia is a large country with not many inhabitants. Half of them are nomads who live on the endless steppes ( in ger tents, ger means cover) where they are surrendered to one of the most extreme climates on earth. The scenery and landscape of Mongolia changes constantly, there are enormous deserts to huge mountain regions. Mongolia is a country with many contrasts. For instance there is a big gap between rich and poor, there are salt and sweet water lakes, kilometers long and endless steppes and high, steep mountain roads. They hardly eat any vegetables, by which I mean that they don’t grow it over here.Blog Image

There is more cattle then people. Sometimes 4 seasons take place in one single day. You can walk around in your summer singlet in the morning, then suddenly the clouds stack up above you, the wind sets in and when you least expect it, it suddenly starts to hail badly. It can be really cold but a half hour later you cannot stand the heat of the sun. Sounds strange but it is true. Blog Image

Hello readers, I would like to say, grab a cup of coffee and sit down comfortably because I have some catching up to do and have lot’s to tell…………….

Here we are at this big hotel, the Chingis Khan in Ulaanbaatar, de capital city of Mongolia. Very luxurious, streaming hot water which is wonderful after being 4 days of survival. First we want to freshen up and catch up on shaving! Yes, the days fly by, getting up early in the mornings and late to bed at night. We really don’t drive that many kilometers in a day anymore because the roads here are so terribly bad (you really can’t call it any road over here). So it will take you about 1 hour to drive about 30 kilometers, so count out the hours if we have to drive 630 kilometers a day!!! However it is very beautiful over here, a true paradise, all around you there are mountains, blue skies, deep blue lakes, flowing creeks, winding rivers, endless stretched out landscapes, steep mountain passes, a starry sky as I have never seen it before in my whole life!!Blog Image

Not to forget all the grazing cattle that you see everywhere, camels, horses, cows (yaks), goats and sheep. A group of horses who suddenly gallop across your way in front of the car. Just amazing! I wrote my story today on the computer in the car which was not easy with all the good and bad situations on the road. It was about the last 4 days (almost two full pages) when suddenly the car hit a pot hole and I seemingly pressed the wrong key on the laptop and I lost the whole story. Nowhere to be found. What a bugger! Blog Image

4 days ago, at the border, we split up into two groups. The 4×4’s who would drive the extreme route and the Citroën 2CV (Peking Duck team) and the Volvo (Parket Plus team) which drive the challenge route along the southern region including a guide). They both broke down and had to be towed and will arrive by transport in Ulaanbaatar tomorrow. The drivers themselves flew here by airplane. 60% of the population of Mongolia lives here in Ulaanbaatar. It’s a large busy city with lot’s of air pollution. The people are very friendly, always smiling , laughing and when you drive through a village they wave at you. Here and there we give some toys to the children which we brought with us. The kids are very happy with these and are eager to pose for pictures. Most children understand English but don’t (maybe scared to) speak it back to you, they learn the language early in life at school. All in all you could say that time stood still here for about a 100 years, but the schooling of the kids is a priority and is being taught at a high level. I seems like the American Wild West when you drive through the villages you see rows of wooden houses left and right which look like towns from the old west. Also the people look like American Indians (we think). When we get home we have to investigate if Mongolia and America were once connected. Maybe that’s why we make the link???Blog Image

The nomads (people who live in Ger tents) on the Mongolian steppes live the same as the Indians that we know (from movies). Their ger tent is not coned but much wider. They have horses fro transport and to help guard their cattle as a shepherd. What you first notice when you come close to these people is that they carry all the same odour. That’s because they mostly drink Yak milk and use it to make all kinds of foods. They have Yak cheese, Yak bread, Yak cookies (my stomach is still upset) and for us it all tasted YUCK!Blog Image

More then half of the year it is winter over here, going down to -40 degrees Celsius. We are very lucky and have had great weather every single day we have been here, bright blue skies and up to +35 degrees. It should have already been snowing this time of year!Blog Image

From the day we passed the border all has been a great big spectacle, tarred roads stopped and in return we got sandy roads, big rocks, mud and finally we ended up in the swamp. We had to drive through the rivers to get out of the swamp. Honestly, I was shitting 7 colours in my pants!! The water came over the hood of our car up to our windows. We floated across the water and lost all grip to the under ground. But Pieter knew how to get the situation under control quickly. (mum, don’t worry, you know him, right!) Our cabin luckily did not flow under water but we surely got wet feet and the rest. The ambulance had more trouble and had to be towed out of the water. After we drained the water out of the ambulances cylinders it strangely enough was able to start her engine again and was able to drive on. So that was quite an adventurous first day in Mongolia. I immediately thought; what is more to come? The first couple of hours I have traveled next to Pieter with my toes pulled in and sweaty hands but soon enough you learn what the car can handle in these quite extreme conditions. You just have to find your confidence. We told each other that if the car can get through Mongolia that we can handle the rest of the world in it. Sometimes it has to handle a lot of rough conditions, taking big blows that we think that the axels will drop off, but having experienced these blows more then 100 times now we are finally getting used to it and just fly over holes and bumps. The car has been able to handle it all well till now without breaking down. So far (next to a tear in the fuel gasket and needing to change the petrol filter) the car has not had any major problems. We can speak of being lucky as the other teams have had to deal with many but all different kind of car problems. All those lucky charms and christoffels are helping us well and travelling with us.Blog Image

The sandy roads are very dusty and that annoys Pieter extremely. As especially when you have to drive last then your car eats a lot of dust and that doesn’t also do much good to electronics in the car which slowly start to deteriorate in your car. The teams have automatically formed groups as driving in a convoy is time consuming and not practical. We drive together with the Crew – Arthur and Niels (organisation) and with Jaap van den Ende (European and Dutch champion Toyota starlet in car racing). Jaap has Jan of Aktueel Sport Magazine with him as co driver. We form a great team.Blog Image

In the evenings it is planned that we all meet up together but considering the tight time schedules and kilometres that we need to drive this has not always been possible. The first two nights we all got settled together and spend the night in tents and our cars in the middle of nowhere. Waking up along side of a big lake surrounded by mountains. Just amazing! Taking a piss behind a little sand dune , no water only the lake. What a peaceful place, until the trip begins again! We are lucky that Pieter has gotten his Goops GPS system up and running again because it is difficult trying to find a Ger Camp at night. Luckily he planned and set out the whole route at home before we started the Challenge. Now we can just drive straight to our destination. But what if you reach your destination and the camp is gone. No more camp…………(because the winter is coming and so they have packed up and left) and then there we stand at 2:30 am in the morning, but of course we are not giving up that easily and drive on through rivers and climb mountain passes to finally reach on top of a volcano in another Ger Camp. Here other challengers have found their way and here we can sleep comfortably. Very romantic, a ger tent with a stove inside and a good night sleep can begin (well for 4 hours max) the strange thing is that it is very cold at night over here, almost towards freezing point. So even when we have to sleep in our car we are happy with our warm sleeping bags and thick mattresses. Blog Image

The first evening we camped out all together sitting around a camp fire, telling strong stories, drinking Wodka, you know how that goes. At times like this I sometimes think that it is a shame that the group is split up and we can’t meet up with each other like this every night as it is very enjoyable and nice like this together.Blog Image

Frankly, I am enjoying myself (also because of the baggage I was given to take with me from the hoem front) evry minute of it. Pieter sometimes has to calm down and get used to the fact that he cannot always drive up front and that it is a fact that the car is a big mess when we use it as a major living quarter for over 4 weeks. But finally accepts those facts, although he keeps fighting with the sand. Tomorrow he wants to find another carwash to have al least the bottom of the car cleaned. The group has named Pieter, Willy Wortel (crazy inventor duck in Dutch Donald Duck comics) but he finally is sowing his own seem! ( to say crudely) and in time one by one they come and ask Pieter which way they should go!Blog Image

Today we were envited by Habitat for Humanity, this organisation makes sure that homeless, handicapped people or big families get a home to live in. They will have to help also to build their own homeand in 24 days the house is standing. The organization had organised a whole party for us yesterday with horse racing with Mongolian competitors on to wrestling matches, folk dancing, performances and a visit to a big temple which was build up by Genghis Khan. We were very disappointed that we couldn’t make it yesterday but this morning we joined a project and were allowed to take a look inside the home of the locals in a ger tent. I thought it was a little awkward when I entered their tent. Grand pa was lying in bed, 2 women were laying on another bed, a 4 year old boy ran around, a young couple came inside with a twin in their arms and these people all lived in one tent. It could not have been more the 6 x 6 meters, including kitchen, washing basin, beds, it was their only and complete house. An unimaginable situation for us western people. And these people are so kind and friendly, they always straight away offer one of their Mongolian specialties to us, most probably mad out of Yak milk) brrrrrrr, just the smell of it! But you cannot deny their offering that would be very rude. I thought it was very impressive and surely good work that Habitat for Humanity offers these people!!! We also visited the governor of this toen. Pieter noticed that all important positions were filled by women. To this he was told that the women are the smart and wise ones and that the men choose to do the heavy and tough physical work through which the women have more opportunities to enjoy and make use of better schooling. Gentlemen, this is something for you to remember well!Blog Image

Tonight we visited another project in Ulaanbaatar. Her the press and tv were present and they asked us if we could join the project and pretend we were helping to build a house etc. (see pictures)Blog Image

I am realising just now that I must be forgetting to mention many other things but I have to make choices in what to tell as it is almost 3 am again and we want to enjoy a little of the luxury that we have tonight, which includes INTERNET. Off course it is not as fast as we are used to but we do our best. Tomorrow we leave towards the Gobi desert, first 200 km of asphalt (whatever you could call asphalt) and the begins the washing board effect. Blog Image

Dear all, I have to end my story (please excuse the spelling mistakes, but I don’t feel like reading through this story again before I post it).

Greeting from the two of usxxxxxxxxxx

Pieter & Gaby

Day 16 The border from Russia to Mongolia (ENG)

The Trip (ENG) Posted on Sep 17, 2007 12:44:02

Now we are waiting at the Mongolian border, it is 1:00 pm in the afternoon (11 september) and after many formalities we just crossed the Russian border.

It is so beautiful here, just unbelievable. I think we are behind about three days of writing our journal but we had such extreme long days and very short nights.

The day before yesterday we stayed in an decaying hotel, no warm water, but for the rest it was OK, we went to bed at about 7 am and had to get up 9:30 am to resume our journey. That was the day before our last day in Russia. We passed beautifull landscapes, very wide and open with lots of corn fields and lakes here and there. Blog Image

Yesterday we were on our way to our next destination when Arthur got called that ‘de Jongens van de Wit’ (De Wit Boys) team were stranded with a broken Wheel bearing. So we turned around again and brought them their passports which they might need if their car could not be fixed. Luckily the service team was able to repare the problem and they could join us again this morning. Late last night we finally arrived at the camp where everyone had pitched their tent. It was lovely, everyone was sitting around a camp fire, drinking some wine, what else can you wish for. This was the first time we spent the night sleeping in our car, the temperature outside was -5 degrees, we slept wel, we have great mattresses and warm sleeping bags. Pieter arranged this all really perfect I must admit. We sometimes thought back home, what is he doing, we don’t need all of that etc……. but everything we brought and have is what we need. The camping appliances have come to good use as a few times we were still on the road until late and so there were times that we stopped to cook our meal for the night. That also counts for the Goops, Google Earth softwareand gps system, on which he spend heaps of time back at home. It is a big problem to get out of the cities or to find our hotel at night in the dark but with the Goop GPS system we found it all easily. A couple of days the system broke down, just bad luck! Luckily yesterday Pieter got the system working again.Blog Image

So, we just passed the border, we are at around 2000 meters high right now, surrounded by mountains. The road that got us here yesterday went trough the Altai Mountains, it’s wonderful. You think you’re in Austria, villages change from appearances as do their inhabitants, Russians become Kazakhstanians, you constantly have to stop for crossing cows, horses, pigs, everything just walks around and about together. What is noticeable is that we don’t see any drunks walking around here any more. We think that they are much better organized here then in the Russian villages we crossed days before.

We just drove 28 kilometers through ‘no man’s land’ (between Russia and Mongolia), we saw guinea pigs (ground hogs), flew with some speed over potholes with as a result our heads hitting the roof of the car. Large eagles soaring above us in the sky. This morning I woke up in the car and got goose bumps when I looked around me. We shall include pictures of this as I cannot explain in words what we all could see. What I also have forgotten to write about is that from a few nights ago we had to put our clock forward one hour for 4 consecutive nights. In total we now are at a 5 hour difference with the Netherlands and in a while another 2 hours further and then that will be all.

Day 15 Omsk – Biysk (ENG)

The Trip (ENG) Posted on Sep 17, 2007 11:02:01

It started really well this morning, very short after we all left Omsk behind us we saw three teams standing at a service station. So we stopped as well and had a quick coffee. Luckily the problem with the Volvo (their fuel line was broken for the 4th time again, every time in another spot) was solved quickly. The new reporter for Aktueel Sport had arrived yesterday and he brought new fuel lines back from the Netherlands for the Volvo Team.

Greetings, no time today!Blog Image

Day 14 Forgotten to post (ENG)

The Trip (ENG) Posted on Sep 17, 2007 10:48:38


I had forgotten to tell that we have a great and alert guardian angel, yesterday we drove behind Arthur and Niels and they announced that we should stop along side of the road as one of their warning light for the engine lit up on their dashboard. So we did what was asked. There finally was nothing wrong with their car. In the time we stopped Pieter also checked around our car and was left dumbfounded that he found a big pool of oil underneath our car. What was the problem? Well, it seemed that the oil return circuit to the gear box was torn and there was no drop of oil left in the engine. So if we had driven 5 more kilometers the whole engine would have been ruined and our trip would have ended right then and there. The funny thing was that we never had any warning sign or light go on in our car, but that it came on in our colleagues team car……………….. How is this possible???? All I know is that we were extremely lucky. Pieter fixed the problem in no time, (see day 13 in Photo album). This is where also a lot of problems are beginning to show with all the other cars.

It had become another late night, it helps that we don’t have much physical strain through the day time because our nights have been much too short. Tomorrow will be a long day to Omsk, 1018 kilometers. The last day that Maria will join us on our journey. I will miss her, she is a lovely girl and great company for girl talk. Blog Image

Today was a rest day in Omsk, this is the city here Maria was born and grew up in. There has been a lot of fixing on the cars, replacing V-belts, changing tires, tightening up screws here and there, replacing tubes and I could keep going. It was a busy day, so not exactly a day of rest. Pieter went to search for a car wash, because after plowing through the mud for a few days it was time for a rigorous cleaning. When he arrived at the carwash the manager came running out of her office. Njet Njet Njet (No no no) she said, we are not going to wash this car. Yes Yes Yes Pieter said, I will pay double and finally they agreed to a price and the car was steamcleaned from top to bottom, all around and was washed and polished by three girls for 15 Euros. He must have left about 20 Kg of mud behind at the carwash.Blog Image

Today also the technical and the medical team joint our group again, and everyone was so happy we were all together again. (Remember that the technical team got stranded with car problems just outside St. Petersburg and had to wait for parts to fly in and the medical team returned to them to accompany them to Omsk). They drove 3400 km that’s pretty amazing over those bad roads. Tonight we went to drive Go-Carts at some friends of Maria. Her parents had arranged it all. The Go-Cart Track was opened one day before and they wanted us all to be there. They invited the media to interview us. The owner of the track was Russian champion in the Lada racing class., but he did not race anymore because he had broken his back in an accident. It was a lot of fun and the men raced their hearts out. Omsk is a large industrial city and as I told you before the road to get has been very long, but the landscape makes it all worth it.

Greetings and until tomorrow!


De Reis (NL) Posted on Sep 17, 2007 09:22:28

Mongolië is een groot land met een kleine bevolking. De helft van hen zijn nomaden die op de eindeloze steppes wonen (in gertenten, ger staat voor cover) waar zij zijn overgeleverd aan een van de meest extreme klimaten op aarde. Het landschap van Mongolië verschilt enorm, er zijn immense woestijnen tot machtige berggebieden. Mongolië is een land met zeer veel contrasten. Zo is bv. het verschil tussen rijk en arm enorm. Er zijn zoet en zout water meren, kilometers lange, uitgestrekte steppe en hoge, steile bergpassen. Ze eten haast geen groente, althans dat wordt hier niet geteeld. Blog Image

Er is meer vee aanwezig dan inwoners. Er kan soms op een dag een 4seizoenen plaatsvinden, ‘s morgens loop je nog in je topje , het wolkendek pakt plots samen, wind steekt op en ineens hagelt het van jewelste. Het is goed koud. Maar een half uur later is het weer haast niet uit te houden in de zon. Raar maar waar.

Hallo lezers, ik zou zeggen; neem een lekkere kop koffie en ga er even gemakkelijk voor zitten want ik moet de tijd namelijk inhalen en heb een boel te vertellen…….Blog Image

Hier zitten we dan in het grote hotel Chinggis Khaan in Ulaanbataar, de hoofdstad van Mongolië. Lekker luxe, stromend water, warm water heerlijk na 4 dagen surviven. Even bijscheren en opfrissen! Ja de dagen vliegen voorbij, ’s morgens vroeg uit de “veren”en ’s avonds laat erin, we maken eigenlijk niet veel kilometers maar omdat de wegen hier zo ontzettend slecht zijn (eigenlijk kun je het helemaal geen weg noemen) doe je wel een dikke uur over 30km, dus tel uit je winst als je er 630 op een dag moet rijden!!!! Het is hier wel overweldigend mooi, een waar paradijs, overal om je heen gebergte, strakblauwe hemel, diepblauwe meren, kabbelende beekjes, slingerende rivieren, eindeloze uitgestrekte vlaktes, steile bergpassen, een sterrenhemel zoals ik hem nog nooit gezien heb!!Blog Image

En niet te vergeten al het grazende vee dat je overal ziet, kamelen, paarden, koeien (yaks), geiten, schapen. Een groep paarden die zomaar ineens voor je auto galoppeert en oversteekt, schitterend. Ik had vandaag zo goed en kwaad als het ging in de auto mijn verhaal geschreven van de afgelopen 4 dagen (bijna 2 pagina’s vol). Toen we in een kuil in de weg terecht kwamen heb ik schijnbaar op een verkeerde knop gedrukt en mijn hele verhaal is weg, nergens meer te vinden. Balen.Blog Image

4dagen geleden zijn we bij de grens van Mongolië opgesplitst in 2 groepen, de 4×4 die de extreme route rijden en de Lelijke Eend (Peking eend) en Volvo (Parketplus) die de Challenge route rijden (zuidelijke route inclusief gids) zij kregen pech en beide auto’s moesten afgesleept worden en komen morgen per transport hier aan in Ulaanbataar. Zijzelf zijn per vliegtuig hier naartoe gevlogen. Hier in de hoofdstad woont 60% van de bevolking, een grote stad met veel luchtvervuiling en veel mensen. De mensen hier zijn heel vriendelijk, altijd lachen en als je door een dorpje komt rijden wordt er flink gezwaaid. Hier en daar delen we aan de kinderen onze cadeautjes uit die we hebben meegenomen. De kinderen zijn hier erg blij mee en poseren daarna graag voor de foto. De meeste kinderen kunnen Engels verstaan maar (durven)niet spreken, ze leren het al vroeg op school. Al met al kun je zeggen dat hier de tijd 100jaar is blijven stilstaan maar de scholing is wel op niveau. Het lijkt hier wel op het Amerikaanse Wilde westen, als je de dorpjes komt binnen rijden zie je links en rechts van je rijen houten huisjes die lijken op de vroegere cowboy dorpen. Ook de mensen lijken veelal op de Amerikaanse Indianen (vinden wij). Als we thuiskomen moeten we even checken of dat Mongolië en Amerika vroeger verbonden zijn geweest. Misschien vandaar de link van ons???Blog Image

De Nomaden (mensen die in gertenten wonen) op de open vlaktes leven hetzelfde als de Indianen die wij kennen (uit films), hun gertent is niet zo spits maar wel breder, ze hebben paarden om zich mee te vervoeren en hun vee als herder te bewaken. Wat opvalt als je dicht bij de mensen komt is dat ze allemaal een bepaalde, zelfde geur met zich meedragen. Dat komt omdat ze veelal yakmelk drinken en gebruiken om hun voedsel te bereiden. Ze hebben yakkaas, yakbrood, yakkoekjes (mijn maag is nu nog van streek) en voor ons is alles YAK! Meer als de helft van het jaar is het hier winter tot -40graden. Wij hebben heel veel geluk, iedere dag schitterend weer, strakblauwe hemel, tot +35graden. Het had eigenlijk al moeten sneeuwen! Blog Image

Vanaf dat we bij de grens vertrokken zijn is het een groot spektakel geweest, verharde wegen stopten, in ruil daarvoor werden het zandpaden, dikke keien, modder en uiteindelijk belandden we in een moeras. We hebben de riviertjes moeten gebruiken om uit het moeras te komen. Eerlijk gezegd; ik scheet zeven kleuren stront!! Het water ging tot over de motor kap tot aan onze ramen. We dreven door het water en verloren alle grip met de bodem. Maar Pieter wist de situatie snel onder controle te krijgen (mam, don’t worry, je kent hem he!) Onze cabine is gelukkig niet volgelopen maar we hadden zeker natte voeten en de rest. De ambulance had meer pech en moest uit het water gesleept worden, nadat het water uit de cilinders was gepompt reed hij wonderbaarlijk gewoon weer verder. Tjonge dat was me wel een avontuur de eerste dag al. Ik dacht meteen; wat zal ons nog meer boven het hoofd hangen? De eerste uren heb ik echt met kromme tenen en zweethanden naast Pieter gezeten maar al gauw merk je wat de auto allemaal aankan en dat is echt extreem. Je moet gewoon even vertrouwen krijgen. We hebben tegen elkaar gezegd dat als we de auto door Mongolië heen krijgen dan kunnen we met dat ding de hele wereld aan. Af en toe moet die zo’n grote, flinke klappen opvangen dat we denken dat de assen en wielen eronderuit vliegen, maar na dit al 100x hebben meegemaakt, raak je eraan gewend en vlieg je gewoon door de gaten heen en hobbels heen. De auto is tot nog toe niet kapot te krijgen. Dusver (naast een gescheurde slang en het vervangen van de brandstoffilter) heeft de auto geen andere mankementen gehad. We mogen van geluk spreken want andere teams integendeel kampen wel met problemen. Al die gelukspoppetjes en Christoffels helpen goed en reizen met ons mee.Blog Image

De zandwegen zijn erg stoffig, Pieter baalt hier behoorlijk van, want vooral als je achteraan rijdt moet je veel stof eten en daarbij gaat alle elektronica het langzaam begeven in je auto. De teams hebben zich automatisch gevormd, in colonne rijden is erg tijdrovend en niet praktisch. Wij rijden samen met de Crew (organisatie) Arthur en Niels en met Jaap van den Ende (Europees kampioen en Nederlands kampioen Toyota starlet, in de auto racerij). Jaap heeft Robert Jan van Aktueel Sport als bijrijder. Leuk clubje.Blog Image

’s Avonds is het de bedoeling dat we met z’n allen bij elkaar komen maar aangezien de tijdsdruk en aantal kms dat we moeten rijden is dit niet altijd haalbaar. De eerste 2 nachten hebben we met z’n allen gebivakkeerd in tenten of auto’s in the middle of nowhere, ontwakend bij een groot meer, omringd door bergen. Geweldig. Wildplassen achter een klein zandheuveltje, geen water, alleen het meer. Wat een rust! Totdat de tocht weer begint! Gelukkig dat Pieter zijn Goops (google navigatie) weer aan ’t werken heeft, want ’s nachts op zoek naar een gerkamp valt niet mee, maar hij heeft thuis al alles uitgezet dus dan kunnen we er vaak zo naar toe rijden. Maar wat als je er voor staat en de Tenten zijn weg?? Geen kamp meer……… (omdat de winter eraan komt hebben ze de spullen al ingepakt) en daar staan we dan om half 3 ’s nachts, maar we zijn natuurlijk niet voor een gat te vangen en ploeteren door rivieren en beklimmen bergen om uiteindelijk op de vulkaan te belanden in een ander gerkamp, waar ook andere challengers zich al bevinden en daar kunnen we dan heerlijk slapen. Zeer romantisch, zo’n gertent, potkachel lekker opstoken en de nacht kan beginnen (nou ja nacht , 4 uurtjes max) het frappante is dat het ’s nacht dus zeer koud is, tegen het vriespunt aan. Dus ook als we in de auto moeten slapen komen de slaapzakken en dikke matrassen zeer goed van pas.Blog Image

De eerste avond kamperen hebben we heerlijk met z’n allen om een kampvuur gezeten, sterke verhalen, wodkaatje erbij, je kent dat wel. Ik vind het soms wel jammer dat de groep is gesplitst en dat we mekaar niet iedere avond tegenkomen want het is heel gezellig onderling. Blog Image

Kortom ik geniet (mede dankzij de bagage die ik heb meegekregen van het thuisfront) in volle teugen van iedere minuut. Pieter moet af en toe even gas terug nemen en wennen aan het feit dat hij niet altijd voorop kan rijden en dat de auto nou eenmaal een zooitje wordt als hij 4 weken als woonruimte dient. Maar het lukt hem al aardig, alhoewel hij blijft vechten met het zand. Morgen wil hij een wasserette opzoeken om met name de onderkant schoon te krijgen. Hij heeft hier de naam; Willy Wortel maar naait uiteindelijk toch zijn eigen naad! (even krom door de bocht gezegd) en iedereen komt tzt informeren welke richting hij/zij op moet! Blog Image

Vandaag waren we uitgenodigd door Habitat for Humanity (deze organisatie zorgt ervoor dat evt. daklozen of mensen met een handicap, of grote gezinnen, een huis krijgen. Hier moeten ze zelf aan meebouwen en na 24 dagen staat het huis. Deze organisatie had voor gisteren van alles voor ons georganiseerd, van paardrennen met Mongoolse tegenstander tot worstelen, en van volksdansen tot optreden en het bezoeken van de grote Temple die door Genghis Khan tot stand is gekomen. Heel jammer dat we dat niet konden redden gisteren maar vanmorgen hebben we een project bijgewoond en mochten we een kijkje nemen bij de lokale bevolking in de gertent. Jeetje ik vond het wel een beetje gênant toe ik die tent binnenstapte, opa lag op bed, 2 vrouwen lagen op een ander bed, een 4-jarig jongetje liep rond, er kwam een jong stel binnen met een 2-ling op de arm, en die woonden allemaal in een tent (wat zal het zijn 6 bij 6 meter) inclusief keuken, wasteiltje, bedden, gewoon hun complete woning. Onvoorstelbaar voor een Europeaan. En dan die gastvrijheid van de mensen hier, je stapt zomaar even hun leven binnen, wildvreemde mensen en ze zijn zo vriendelijk, ze bieden meteen een typisch Mongoolse lekkernij aan (vlgs mij gemaakt van yakmelk) brrrrr alleen de geur al! En je mag dus niet weigeren want dat is zeer onbeleefd. Ik vond het heel indrukwekkend en zeker een goede zaak die zij doen!! We hebben ook nog een bezoek gebracht aan de gouverneur van het stadje. Pieter viel het op dat bijna alle belangrijke taken door een vrouw volbracht werden (hierop werd geantwoord dat vrouwen gewoon heel slim zijn en dat mannen de lichamelijke, zware arbeid kiezen en daardoor de vrouwen meer kans krijgen om verdere scholing te genieten! Heren, knoop dit even goed in je oren!Blog Image

Vanavond hebben we in Ulaanbataar nog een project bezocht. Hier was pers en tv aanwezig en er werd ons gevraagd of dat we net alsof wilden doen en wilden meehelpen met timmeren enz. (foto’s).

Ik realiseer me dat ik vast en zeker dingen vergeet te vermelden maar moet nu keuzes maken het is alweer bijna 3 uur ‘s nachts en we willen vannacht dus echt nog profiteren van de luxe die we hier hebben INTERNET. Het is hier weliswaar zeer traag maar we doen ons best. Morgen vertrekken we richting Gobi woestijn, eerst 200km asfalt (wat je asfalt kunt noemen) en dan begint het wasborden effect.

Lieve allemaal, ik moet er helaas een eind aan maken (excuses voor eventuele schrijffouten, ik heb geen zin meer om het na te lezen).

Groetjes van onsxxxxxxxxx

Pieter en Gaby

Dag 16 de grens van Rusland-Mongolië

De Reis (NL) Posted on Sep 17, 2007 09:20:56

We zitten nu te wachten voor de Mongoolse grens, het is 13.00 uur ’s middags (11september) en we zijn zojuist na veel formaliteiten de Russische grens gepasseerd.

War is het hier ontzettend mooi, ongelooflijk. We liggen denk al 3 dagen achter met schrijven maar we hebben ook extreem lange dagen gehad, en zeer korte nachten.

Eergisteren hebben we nog in een aftands hotelletje gelogeerd, geen warm water, verder was het wel oke, we gingen pas om 7 uur naar bed en moesten om half 10 weer eruit om aan onze verdere tocht te beginnen. Dat was onze enerlaatste dag in Rusland. Schitterend landschap gepasseerd, heel vlak, uitgestrekt met veel koren, en overal meertjes tussen.Blog Image

Gisteren waren we op weg naar ons volgende adresje, werd Arthur gebeld dat de Jongens de Wit een kapot wiellager hadden en stil stonden. Dus we zijn weer rechtsomkeert gegaan en hebben hun de paspoorten gebracht die ze misschien nodig zouden hebben als de auto niet gemaakt kon worden. Maar gelukkig heeft het service team het kunnen fiksen en hebben ze zich vanmorgen weer aangesloten. Gisteravond laat hebben we het kamp gevonden waar iedereen z’n tentje had opgeslagen. Heerlijk, iedereen zat om het kampvuur, wijntje erbij, wat wil je nog meer. Vannacht voor de eerste keer in de auto geslapen, temperatuur was -5graden, we hebben goed geslapen, fijne matrassen, lekkere slaapzakken, Pieter heeft het toch wel allemaal perfect geregeld. We hebben soms gedacht thuis; waar is hij toch mee bezig, is toch niet nodig enz… maar alles wat we bij ons hebben, hebben we nodig. De kampeer spullen zijn al goed van pas gekomen want verschillende keren waren we ’s avonds laat nog onderweg en toen hebben we op gegeven moment ons eigen potje gekookt. Dat geldt trouwens ook voor de goops google earth, waar hij zoveel tijd thuis aan besteed heeft. Het is problematisch om de steden uit te komen of ’s nacht je hotel te vinden maar dat lukte steeds aardig, maar een paar dagen geleden stopte de computer ermee, bad luck. Gelukkig sinds gisteren heeft Pieter ‘m weer aan de gang. We zijn dus net de grens gepasseerd, we zitten op ca 2000meter hoogte, omringd door bergen. De weg hiernaar toe gisteren was door het Altai gebergte, geweldig, je waant je in Oostenrijk, Dorpen veranderen compleet net als de mensen, Russen worden Kazachstanen, Je moet constant stoppen voor overstekende koeien, paarden, varkens, alles loopt hier gewoon kriskras door elkaar. Het valt op dat hier niet geen dronkaards meer lopen, volgens ons hebben ze het hier beter voor elkaar dan in de andere dorpen die we in de afgelopen dagen gepasseerd hebben. Blog Image

We hebben net 28km door niemandsland gereden (tussen Rusland en Mongolië) marmotten gezien, met een vaartje door grote kuilen gevlogen met als gevolg met de kop tegen het dak , grote arenden zweefden boven ons. Vanmorgen werd ik wakker in de auto en kreeg kippenvel toen ik om me heen keek. We zullen er foto’s bijdoen want je kunt niet omschrijven wat je allemaal ziet. Wat ik ook nog steeds vergeten ben te schrijven is dat we een aantal dagen geleden4 avonden achter elkaar de klok een uur vooruit zetten moesten. In totaal verschillen we nu 5 uur met Nederland en zo meteen nog 2 uur en dan niet meer.