Nou dat waren me de dagen wel zeg. Nadat we eergistermorgen nog bij de burgemeester langs waren geweest, zijn we doorgereden naar Ulaanbaatar, hier hebben we een kijkje mogen nemen bij het project van Habitat for Humanity waarmee ze bezig zijn, 12 nieuwe huizen worden gebouwd ism 3 familieleden (als die er zijn) en de bedoeling is dat over 24 dagen zo’n huisje klaar is. Vooral nu de winter voor de deur staat willen de mensen natuurlijk zsm erin, en vaak helpen de buren dan ook nog een handje. Ik vind het een goede zaak! Blog Image

Blog ImageOm 20.00uur waren we uitgenodigd voor diner in de grootste gertent van Mongolië in Ulaanbaatar. Een bruisende stad met 60% inwoners van de gehele bevolking. Zeer veel auto’s en mensen dus, een groot contrast tussen arm en rijk. We hebben er heerlijk gegeten, dat was trouwens erg welkom na 4 dagen alleen brood en water!! Blog Image

Gistermiddag zijn we vertrokken naar de Gobi woestijn, alle auto’s rijden nagenoeg weer, dus het is de bedoeling om vandaag allemaal herenigd te worden. Pieter en ik zijn samen met Jaap van de Ende en Robert Jan van Aktueel vertrokken, een rit van 340km. Valt eigenlijk wel mee, zou je denken maar alles was minder waar. We zijn om 01.30uur vertrokken en vanmorgen om 09.30 aangekomen in een gerkamp vlak voor de Chinese grens. We zijn eigenlijk gewoon doorgereden, dan hebben we vandaag in principe een rustdagje. De rest komt vanavond allemaal. Maar……..

Toen we vertrokken uit Ulaanbaatar stak in al die drukte op de weg een klein zwart mopje (hondje) de straat over niet meer dan 3-4 weken oud! Voor onze wielen bleef ze staan, helemaal paniekerig en verdwaasd. Pieter en ik sprongen tegelijk uit de auto, andere auto’s luid toeterend en ik heb haar meteen tegen mij aangedrukt, ze bibberde en piepte, maar na een half uurtje begon ze weliswaar aan mijn vingers te knauwen. We zijn op verschillende plaatsen gestopt en hebben geprobeerd haar weg te geven, maar niemand wilde eraan geloven, dus is ze de hele weg met ons meegereisd naar de Chinese grens. We maakten al plannen om haar (Omsk, zo noemde Robert Jan haar), mee naar Nederland te nemen. Ik besefte wel dat ikzelf in de problemen zou komen, maar Robert Jan wilde hem heel graag. Dus zo stopten we onderweg om haar melk te geven en te laten plassen. Het mooie van dit verhaal vind ik toch wel dat ik hem steeds probeerde af te geven (na aandringen van Jaap) maar dat Pieter dan steeds zei; doe maar niet, ze maken er stoofvlees van, we regelen wel iets voor/in Nederland, bel het thuisfront op en laat Marjo nakijken welke documenten we nodig hebben en eventuele inentingen. (het was nog te vroeg om Hanny vd Horst te bellen, en het gaf me eerlijk gezegd een gerust gevoel wetende dat zij dit soort hondje adopteert. Zogezegd zogedaan. Blog Image

Onderweg spreekt Jaap over zijn walkie talkie; Pieter, je moet even naar de kant, je rookt wat veel, och zegt Pieter, dat doe jij ook wel eens als je net gegast hebt en ineens komt er allemaal rook in de cabine. Pieter stuurt als een gek naar de kant en beveelt me alles te laten liggen en meteen er uit te gaan. Blijkt achteraf gelukkig alleen maar de koelvloeistof te zijn (dopje zat er niet goed op) Weer een meevallertje! Blog Image

Zo zijn we dus onderweg naar de Gobi Woestijn, 200km asfalt en dan begint het… Tijdens de rit kom je op verschillende checkpoints, hier worden je banden met een ontsmettingsmiddel ingespoten en mag je weer verder. Het land waar je nu door komt, wordt bewoond door marmotten, je mag hier niet uit de auto en niet stoppen, deze dieren dragen voor de mens een dodelijke parasiet met zich mee. Later komen we bij een 2 e checkpoint hier werden we staande gehouden door de politie met mensen in ontsmetting tenue en die beval ons een andere route te nemen. Van de Gobi woestijn had ik me een andere voorstelling gemaakt, maar het schijnt dat als je door de midden reist het een waar paradijs is. Wij hebben eigenlijk alleen door zand gecrost, heuveltje op heuveltje af met alle hindernissen van dien, modderwegen & steen pistes. En dan wordt het donker en valt door al het geschud en gevlieg de computer uit, geen GPS, heel veel wegen en welke moet je dan kiezen?? Blijf de Trans Siberia volgen werd verteld, maar die wringt zich ook in allerlei bochten dus je geraakt helemaal gedesoriënteerd!! Het is echt pikkedonker, je komt door ware spookstadjes, bollen gras (je ziet ze wel eens in zo’n Amerikaanse thriller) stuiven voor je auto. Er heerst hier een zeer aparte sfeer is mijn mening. We waren op zoek naar andere challengers want die zouden ergens een kamp opslaan. Maar geen netwerk om te bellen, dus besluiten we om nog 200km af te leggen en dan een hotelletje te pakken ipv te kamperen. Heel lastig met die forse wind die er waait. Het weer is trouwens ook ineens omgeslagen, liepen we gisteren nog in T-shirts, nu moet de winterjas aan. Brrrrrr Blog Image

Ergens in de verte zie je dan een lichtje, we gingen er op af komt ineens een soldaat naar ons toegerend. Kwam bij de auto staan en Pieter vertelde dat we op zoek waren naar de Chinese grens maar hij verstond niets en gebaarde dat we moesten blijven staan, wij zeiden nog zo mooi tegen mekaar, o die zal zijn auto wel gaan halen en ons escorteren naar de grens, en tegen Jaap grapten we nog van ; hij is versterking halen. Hij komt terug met een andere jongen en begint weer wild te gebaren dat Pieter de auto moet afzetten en uit moet stappen enz. maar Pieter zegt, nee we gaan nu weg en wil weg rijden en ineens gebaart hij naar die andere jongen dat die ons onder vuur moet nemen en houden, dus die komt op Pieter af, laadt met trillende handen zijn geweer en richt het op hem. Ik wist even niet wat ik moest denken, leek wel een film!

Pieter begrijpt de ernst van de situatie en gebaart No, No, hij zet de motor af en stapt uit. Minuten tikken voorbij, er komt een derde jongen bij en ze kijken steeds de auto in en beginnen te praten en te lachen. Dan komt (volgens ons) de baas, boos natuurlijk omdat hij uit bed moest (was inmiddels al 03.00uur ‘s nachts) keek boos de auto in waar ik me quasi bezig hield met Omsk. De jongens stonden inmiddels voor de auto met het machinegeweer op de auto gericht. Allerlei scenario’s passeerden mijn gedachten. Ik vond mijn mobile in het dashboard kastje en begon ijverig nummers te bellen maar zag ineens; No network. Tja wat kun je dan nog? De paniekknop! Er was inmiddels al zeker een half uur voorbij, paspoorten waren al in beslag genomen en de 3 jongens stonden nog steeds om ons heen, bewapend. Een ervan spuugde constant op de grond, ik voelde dat als een vorm van spanning was en dacht dat die gasten waarschijnlijk helemaal niet wisten waar ze mee bezig waren en ook absoluut geen ervaring hadden in dit soort dingen dus mijn conclusie was dat ze waarschijnlijk meteen zouden handelen. Pieter bleef maar tegen ze praten alhoewel ze er niets van verstonden, hij vertelde over de Peking Challenge, dat er morgen waarschijnlijk nog 13 teams bij hen zouden komen, liet Omsk zien en vertelde waar we hem gevonden hadden. Tot hij eindelijk naar de auto kwam en tegen mij zei dat ik de motor op contact moest zetten en de paniekknop moest indrukken. Blog Image

Shit, zei ik, dat heb ik al 4 keer gedaan maar natuurlijk zonder resultaat als je geen verbinding maakt. Dus deed ik het nog een keer. En nu maar afwachten. Plots kwam de baas terug met paspoorten en overhandigde ze aan Pieter en vertelde dat we 35km terug moesten rijden en dan onze weg konden vervolgen. Voor wat we er allemaal uit begrepen hebben zaten we al op Chinees grondgebied en ja wie weet waar ze ons voor aan gezien hebben, helemaal in de middle of nowhere. Gelukkig is het met een sisser afgelopen maar we zeiden tegen elkaar dat als we onverhoopt toch weg waren gereden waren we flink in de problemen gekomen en misschien wel in ons achteruit spiegel een bende Chinezen achter ons aan hadden gehad. Ondanks dat we nu 35 km retour gereden zijn weten we niet waarheen we moeten. we hebben de spoor rail weer gevonden maar weten niet of we terug richting Ulaanbaatar of Chinese Grens rijden. Uit eindelijk wordt het weer langzaam licht en vragen we de weg aan wat Gobi bewoners. Blog Image

Zo komen we als eerste in het grensstadje aan en zoeken we het gertenten kamp op. Hier komen we de eerste auto tegen die precies 100 jaar geleden deze trip heeft gemaakt en nu weer aan het doen is. Vanuit Parijs naar Peking. Ca. 2 maanden geleden had de Peking Challenge een bijeenkomst met deze auto in NL en nu komen we hem hier weer tegen. Naar een gezellig ontbijtje om 10 uur morgens kruipen we vooralsnog het bed in. We hebben Omsk afgegeven aan de manager van dit kamp want volgens Italia (de andere rijders) was het haast onmogelijk om haar China in te krijgen en God weet wat er dan mee gebeuren zal. Heel veel groetjes en misschien tot morgen.

Liefs Pieter en Gaby