Lekker geslapen in Gerkamp Zamyn-Uud aan de grens van Mongolie-China. En nu staan we aan de grens, het is 14.25 uur, we staan al vanaf 10.00uur hier, er is het een en ander misgegaan. Namelijk de Peking eend hebben ze gister achtergelaten, het stuur was gebroken en het service team heeft nog geprobeerd om het te repareren maar tevergeefs, dus zijn de Peking eend mensen (Lex en Linda) bij het medisch team in gestapt en hebben ze de eend achtergelaten. Nou dit hadden ze dus niet moeten doen, want nu bij de grens doen ze erg moeilijk. Die auto moet worden opgehaald, of worden weggesleept. Dat wordt een vervelende kwestie. Afwachten.

Inmiddels 17.10uur en nog geen verandering, Arthur is met de gids en politie naar de plek waar de eend is achtergelaten en hopelijk maken ze nu een protocol op en kunnen we alsnog de grens over maar ik heb daar een zwaar hoofd in want de grens gaat sowieso om half 6 dicht aan de Chinese kant. Wat een bureaucratisch gedoe. Want daar draait het uiteindelijk allemaal om, een stom papiertje. Blog Image

Nu even nog wat anders, ik sprak gisteren de Mongoolse gids en die zei dat wij “extremely Lucky” zijn geweest. Wij zaten die bewuste nacht dus al in China, op Chinees grondgebied en waren dus indringers en met de Olympische Spelen in het verschiet en aanslagen van 11 september staan de chinezen op scherp. Ze hebben ons waarschijnlijk bevolen in hun taal om stil te blijven staan en gelukkig hebben we dat gedaan want anders hadden ze wel eens anders kunnen reageren dan hadden ze zelfs kunnen schieten, na een verdachte beweging van ons. Het gebeurt ‘s winters wel eens dat herders verdwaald raken in sneeuwstormen en zo ook ongemerkt de grens passeren, en dan wordt het een bureaucratische kwestie van 3 maanden touwtrekken (in gevangenschap) en bij een iemand heeft het wel 2 jaar geduurd voordat hij vrij kwam. Hij zei dat we heel veel geluk hebben gehad dat het geen politieke kwestie is geworden en dat we zomaar rechtsomkeer mochten maken. Nou daar werd ik wel even stil van (en ik niet alleen) Zo zie je maar weer als je van de paden geraakt. Maar we kunnen het gelukkig navertellen.

Ik heb verder momenteel geen nieuws, misschien dat we zometeen terug moeten naar het gerkamp van gisteravond en nog een nachtje hier in Mongolie moeten vertoeven. We horen het zo wel.

Groetjes Gaby