Blog Image

Team Freedom 2 Peking

Peking Challenge 2007 vertrekt/departs 26/09/2007

Volg Team Freedom met hun voorbereidingen en natuurlijk tijdens de reis van Amsterdam naar Peking, "The Extreme Route". Zij zullen zo vaak mogelijk verslag doen met foto's vanaf Amsterdam tot in Peking zodat u ze op de voet mee kunt volgen. Veel Plezier!
Link naar Team Freedom fotoalbum
Link naar Team Freedom YouTube filmpjes

Follow Team Freedom with their preparations en during their trip from Amsterdam to Beijing "The Extreme Route". They wil try to tell their story with pictures during the trip as often as possible so you can follow them along the way. Have fun!
Link to Team Freedom Photo Album
Link to Team Freedom YouTube Movies

DE FINISH!!!!

De Reis (NL) Posted on Sep 24, 2007 12:45:24

Hallo allemaal,

Maandag 24september 00.25uur. We zijn net een kwartiertje geleden de lucht in gegaan. Het zit erop!! We hebben de finish gehaald. YES. Peking ligt achter ons…

Ik heb vanmorgen nog een heel verhaal geschreven om jullie van de laatste berichten op de hoogte te houden maar helaas, er is iets mis gegaan met het plaatsen op het blog. Dus nu in het vliegtuig doe ik nog een poging en dan proberen we het in Dubai alsnog te versturen.

Maar eerst nog even terug naar een aantal dagen geleden.

We zijn dus (zoals jullie inmiddels al wisten) de grens na veel wikken en wegen toch gepasseerd. Eenmaal aan de Chinese kant werden we opgewacht door een organisatie die ons zou escorteren naar de Chinese muur en Peking. Dit ook in verband met het feit dat je in China niet alleen mag reizen maar in colonne door het land moet gaan. Zij hadden alles piekfijn in orde en na ca 3uurtjes wachttijd konden we dan ook onze reis voortzetten. We kregen een Chinees rijbewijs (voorzien van pasfoto en chinees schrift) en een Chinese nummerplaat overhandigd. Om ongeveer 17.30uur begonnen we aan de 500km durende trip. Er is meteen zo’n groot verschil met Mongolië. De bomen staan netjes in rijtjes, het gras is mooi groen, alles is aangeplant, de wegen zijn geasfalteerd en zo kan ik nog wel even doorgaan. Toen we door de steden reden hadden we heel veel bekijks met onze colonne, maar hier zag je dan toch ook weer het grote contrast tussen rijk en arm. De eerste kms reden we nog door gedeelte Gobi woestijn en aan weerszijden van de snelweg zag je dinosaurussen (ik heb me laten vertellen dat hiervan in de Gobi woestijn nog veel botrestanten worden aangetroffen vandaar..) Blog Image

Het was een lange tocht en ’s nachts rond 03.00uur arriveerden we allemaal vermoeid in het hotel (schitterend hotel) jammer genoeg niet echt kunnen genieten van het heerlijke bedje want ’s ochtends om 7uur alweer uit de veren om onze trip te vervolgen. We hebben geweldig mooi landschap doorkruist, over de bergen heen, door bergpassen, door dorpjes, en uiteindelijk lag ze daar voor ons; The Great Wall. Zeer indrukwekkend. We zijn er jammer genoeg vanwege tijdsgebrek niet helemaal omhoog kunnen gaan, maar we hebben er foto’s gemaakt samen met andere challengers en de Finish bekroond met champagne, een emotioneel moment. Er flitste bij mij van alles door me heen, alle spanningen bij velen de afgelopen tijd, moeilijke en leuke tijden, de intense voorbereidingen de afgelopen maanden, je was er al zolang mee bezig om alles in orde te hebben en ineens sta je daar dan, je hebt de finish bereikt, het zit erop, eigenlijk verkeer je nog in een soort roes als je dan je trip voortzet naar Peking. Wederom schitterend landschap. We naderen langzaam de voorsteden van Peking en je merkt op dat men al heel druk bezig is met de voorbereidingen van de Olympische Spelen 2008. Hele steden worden uit de grond gestampt. Alles moet perfect zijn en dat zie je dan ook. We zijn al uren te laat voor ons ontvangst op de Nederlandse ambassade, het valt niet mee om in colonne te rijden, om iedereen bij elkaar te houden, er moet dan ook regelmatig gestopt worden zodat iedereen zich weer kan bijvoegen. Uiteindelijk krijgen we dan ook de opdracht om onze alarmlichten aan te doen en niet meer te stoppen voor rood stoplicht maar luid claxonerend mekaar op de voet te volgen. Zogezegd zogedaan, je snapt natuurlijk wel wat dit voor gevolgen had, effe kicken om zo door een miljoenenstad te rijden met rode ondergaande zon……De Nederlandse Ambassadeur verwelkomde ons met oa champagne, bier en weliswaar bitterballen (hmmmmm) overigens een zeer goede rijcombinatie (want we moesten nog naar ons hotel rijden!!!) nog steeds voor mijn gevoel in die roes, want het was nu toch wel echt voorbij! Ik wil toch nog even vermelden dat ik eigenlijk niet heel erg enthousiast aan deze reis begonnen was maar dat ik vanaf het eerste moment tot het laatste moment onwijs genoten heb, echt van iedere minuut, het was soms heftig, het was kicken, het was puur, emotioneel, aanpassen, afzien, genieten, mooie momenten, minder mooie momenten, leuke interessante mensen ontmoet waarvan je weer leert. Kortom het was echt grandioos, een aanrader!!!! En …… voor herhaling vatbaar. Dit alles natuurlijk ook mede dankzij de toestemming van het thuisfront.Blog ImageBlog Image

Maar goed, we vertrekken bij de ambassade en rijden naar ons hotel, hier worden we opgewacht door kinderen met bloemen en de pers. Heel leuk. Er wordt voor ons gezongen en tevens overhandigen de kinderen van mede-challengers Piet en Rik een cheque aan Plan. Zij waren overgevlogen uit Nederland en hadden veel tijd besteed om geld te verzamelen voor deze organisatie. Er werden heerlijke Chinese gerechten opgediend (met kippenhoofdjes als decoratie) en er werd flink getoast en geborreld, na afloop zijn we nog gaan stappen in Peking tot in de late uurtjes. Blog ImageVolgende dag heb ik uitgeslapen, luxe zeg, Pieter was alweer vroeg uit de veren, bezig met de auto en naar de kapper geweest, was nodig! Daarna zijn we naar een supergrote overdekte markt geweest waar je doodgegooid werd met “merkkleding” en souvenirs en je weet wel hoe dat gaat, we hebben er weer een extra koffer bij nu. In het hotel, dat overigens heel mooi is en alles is lekker verzorgd, gaat iedereen zijn eigen weg, je treft elkaar beneden in de lobby en als er dan een idee geopperd wordt om iets te gaan doen dan sluit je je wel of niet aan. Het verloopt allemaal gemakkelijk en vanzelf. Eergisteren weer vroeg uit de veren 05.30uur want de auto moet naar de haven gebracht worden, 1 persoon per auto is genoeg maar ik wil wel graag mee, eventueel site seeing onderweg en in een haven kom je natuurlijk ook niet elke week. Maar het was eigenlijk een gevaarlijke weg erna toe, ontzettend mistig, chinezen kennen geen rijstijl, er wordt van links en rechts ingehaald, vrachtauto’s staan plots stil op de snelweg, geen lichten aan, er loopt werkvolk, dus kortom gevaarlijk en ik was blij toen we na ca 3uurtjes de haven bereikten. Hier werden de auto’s per 2 in een container geplaatst onder toezicht van de eigenaar en over ongeveer 4-6 weken komen ze aan in Nederland. Dit was dus echt het eindstation. We zijn per bus terug gegaan naar het hotel waar we afspraken om met een aantal mensen te gaan karaoken. Want dat hoort er natuurlijk bij als je in China bent. Dat was dus lachen, gieren, brullen…..erg leuk en gezellig. ik verwachtte dat we ergens in een bar zouden gaan zingen maar we gingen naar een hotel waar we naar een klein kamertje werden gebracht en hier gebeurde het dan.Blog ImageBlog Image

’s Avonds hebben we met nagenoeg alle Challengers het laatste Avondmaal gehad. Vanmorgen zijn we druk bezig geweest met pakken, natuurlijk toch nog teveel kleren meegenomen en met name te veel warme kleding want die hebben we dus bijna niet nodig gehad, maar ja je weet het niet. Om 12 uur hadden we met Arthur en Niels afgesproken naar de Verboden Stad te gaan. Hier tegenover ligt het grootste plein ter wereld; Het plein van Hemelse Vrede, waar in 1989 de Studenten opstand plaatsvond en waarbij toen heel veel doden zijn gevallen. Je weet wel waar ooit een persoon voor een tank stond, die beelden kennen we allemaal. Maar nu is het een ander Beiing, 1000den toeristen staan nu op Het Plein, er wordt een vrije cultuur op na gehouden, maar iedereen wordt in de gaten gehouden, overal is alsnog machtsvertoon!! Op de muur van de Verborgen Stad, bij binnenkomst pronkt nog steeds een grote foto (geschilderd) van waarschijnlijk ‘s werelds grootste dictator. Toentertijd bestond het Rode Boekje en iedereen moest leven volgens de regels van dien zoniet, dan verdween je zomaar……Het is een raadsel dat deze persoon nog steeds zo vereerd wordt. Het verhaal gaat zelfs dat zijn foto i.v.m. smog vaker vervangen moet worden en dat hij dan op iedere nieuwe foto ietsjes meer gaat glimlachen?? Het ene gebouw is mooier dan het andere, overal zijn ze aan ’t restaureren, zodat alles perfect zal uitzien voor de miljoenen toeristen die hier volgend jaar zullen zijn voor de Olympische Spelen. De Stad is omringd door grachten en muren en binnen de muren zijn allemaal tempels. Hier hebben we een kijkje genomen, helaas konden we niet in het Keizerlijk gedeelte komen, deze was inmiddels gesloten. We hebben fietsen gehuurd, dit was echt leuk om te doen, je zag de stad (Peking) met andere ogen en zag dingen die je normaal gesproken met auto of taxi voorbijrijdt. Gisteren nog zei ik dat je getikt bent als je hier op een fiets stapt want het verkeer is zo ontzettend chaotisch maar als je er midden in zit loopt het vanzelf, gewoon go with the flow en niet aarzelen, hier geldt het recht van de sterken (lijkt wel). We fietsen verder en komen langs meren en grachtjes, we passeren verschillende bruggetjes (lijkt wel Amsterdam) en komen uiteindelijk in een straat met allemaal eettentjes en cafeetjes. Ziet erg gezellig uit. We zochten een leuk dakterrasje op en zijn even gaan uitpuffen. Maar de tijd vloog voorbij en we moesten al weer snel terug naar het hotel. En hier zitten we nu dan, Pieter slaapt inmiddels en ik begin ook moe te worden, dus ik maak hier een eind aan en zoals ik eerder zei proberen we het in Dubai nog te versturen. En bij deze sluit ik dan ook ons reisverslag af. Ik hoop dat jullie een beetje hebben kunnen proeven van wat wij beleefd hebben. Ik vond het (wij vonden het) in ieder geval heel erg leuk om te doen en Sonja en Bart hebben ons helemaal bijgestaan en alles betreft de website zo’n beetje geregeld want zonder hen hadden we dit niet kunnen doen. Dus Sonja & Bart, bedankt. Ik ga het zelf nog een keertje nalezen als ik thuis ben want je doet zo gigantisch veel indrukken op die je maar half kunt verwerken, zo loop je door St.Petersburg, ineens sta je op het Rode Plein in Moscow, dan op het grootste plein ter wereld in Peking, je ziet diverse culturen en landschappen aan je voorbij gaan en probeert het allemaal in je op te nemen maar het is zo immens veel wat we gezien en gedaan hebben….Blog ImageBlog Image

Lezers, ik wil jullie ook bedanken voor het trouw volgen van deze site en met name ook jullie leuke reacties, is heel leuk om te lezen als je zo ver weg bent.

Veel liefs en groeten en tot in Nederland xxx

P.S. Als we thuis zijn zullen we nog wat leuke filmpjes samenstellen en deze alsnog op onze site releasen, dus blijf de nieuwe release nog even in de gaten houden.



Dag 25 Eindelijk de grens over!

De Reis (NL) Posted on Sep 22, 2007 22:38:11

Zoals we inderdaad vermoed hadden moesten we nog neen nachtje vertoeven in Mongolië in het gerkamp van de nacht tevoren. Gisteren is de politie met Arthur, de gids en Lex en Linda naar de plek gereden waar de eend was achtergelaten. Hier vonden zij sporen van diefstal en achtergelaten materialen. De Peking Eend bleek reeds gestolen. Nu moest de politie een protocol voor diefstal opmaken en daarmee zouden we dan vandaag de grens over kunnen. Blog Image

We zijn dus gisteren teruggegaan naar dat gerkamp maar er waren net 30 Duitsers gearriveerd die ook bezig waren met een rally. Dus geen gertent meer over, maar we konden wel met z’n allen in een hele grote ger slapen, zogezegd zogedaan. Was beregezellig, veel gesnurk om je heen van alle kanten kwamen oergeluiden en Vital had voor ieder geluidje wel een ondertiteling.

Vanochtend alweer vroeg op (7uur) na ‘t ontbijt meteen naar de grens gereden en om half 9 stonden we alweer paraat. Om half 4 pas mochten we doorgaan en nu zitten we aan de Chinese kant te wachten op de afwerking van de papierkraam. Blog Image

17.00uur precies en dan hebben we nog 500km voor de boeg in colonne. De Chinese overheid houdt graag een oogje in het zeil en zodoende moeten we in colonne rijden en absoluut niet afwijken van onze route. Vannacht in een hotelletje en morgen nog 200km tot aan de Chinese muur en dan zit het erop. Voorbij….de laatste week is echt omgevlogen.

In Peking wachten van verschillende Challenger’s, vrouw en kinderen, dus dat is wel leuk voor hen. Waar we tot nog toe nog steeds geluk mee hebben gehad is het weer, heerlijk, iedere dag strakblauwe hemel,ca 30graden, op een paar dagen na natuurlijk.

Verder geen nieuws.

Groetjes van ons.xxx



Dag 24 Aan de grens Mongolië-China

De Reis (NL) Posted on Sep 22, 2007 21:54:28

Lekker geslapen in Gerkamp Zamyn-Uud aan de grens van Mongolie-China. En nu staan we aan de grens, het is 14.25 uur, we staan al vanaf 10.00uur hier, er is het een en ander misgegaan. Namelijk de Peking eend hebben ze gister achtergelaten, het stuur was gebroken en het service team heeft nog geprobeerd om het te repareren maar tevergeefs, dus zijn de Peking eend mensen (Lex en Linda) bij het medisch team in gestapt en hebben ze de eend achtergelaten. Nou dit hadden ze dus niet moeten doen, want nu bij de grens doen ze erg moeilijk. Die auto moet worden opgehaald, of worden weggesleept. Dat wordt een vervelende kwestie. Afwachten.

Inmiddels 17.10uur en nog geen verandering, Arthur is met de gids en politie naar de plek waar de eend is achtergelaten en hopelijk maken ze nu een protocol op en kunnen we alsnog de grens over maar ik heb daar een zwaar hoofd in want de grens gaat sowieso om half 6 dicht aan de Chinese kant. Wat een bureaucratisch gedoe. Want daar draait het uiteindelijk allemaal om, een stom papiertje. Blog Image

Nu even nog wat anders, ik sprak gisteren de Mongoolse gids en die zei dat wij “extremely Lucky” zijn geweest. Wij zaten die bewuste nacht dus al in China, op Chinees grondgebied en waren dus indringers en met de Olympische Spelen in het verschiet en aanslagen van 11 september staan de chinezen op scherp. Ze hebben ons waarschijnlijk bevolen in hun taal om stil te blijven staan en gelukkig hebben we dat gedaan want anders hadden ze wel eens anders kunnen reageren dan hadden ze zelfs kunnen schieten, na een verdachte beweging van ons. Het gebeurt ‘s winters wel eens dat herders verdwaald raken in sneeuwstormen en zo ook ongemerkt de grens passeren, en dan wordt het een bureaucratische kwestie van 3 maanden touwtrekken (in gevangenschap) en bij een iemand heeft het wel 2 jaar geduurd voordat hij vrij kwam. Hij zei dat we heel veel geluk hebben gehad dat het geen politieke kwestie is geworden en dat we zomaar rechtsomkeer mochten maken. Nou daar werd ik wel even stil van (en ik niet alleen) Zo zie je maar weer als je van de paden geraakt. Maar we kunnen het gelukkig navertellen.

Ik heb verder momenteel geen nieuws, misschien dat we zometeen terug moeten naar het gerkamp van gisteravond en nog een nachtje hier in Mongolie moeten vertoeven. We horen het zo wel.

Groetjes Gaby



Dag 23-24 Ulaanbaatar

De Reis (NL) Posted on Sep 21, 2007 10:57:34

Nou dat waren me de dagen wel zeg. Nadat we eergistermorgen nog bij de burgemeester langs waren geweest, zijn we doorgereden naar Ulaanbaatar, hier hebben we een kijkje mogen nemen bij het project van Habitat for Humanity waarmee ze bezig zijn, 12 nieuwe huizen worden gebouwd ism 3 familieleden (als die er zijn) en de bedoeling is dat over 24 dagen zo’n huisje klaar is. Vooral nu de winter voor de deur staat willen de mensen natuurlijk zsm erin, en vaak helpen de buren dan ook nog een handje. Ik vind het een goede zaak! Blog Image

Blog ImageOm 20.00uur waren we uitgenodigd voor diner in de grootste gertent van Mongolië in Ulaanbaatar. Een bruisende stad met 60% inwoners van de gehele bevolking. Zeer veel auto’s en mensen dus, een groot contrast tussen arm en rijk. We hebben er heerlijk gegeten, dat was trouwens erg welkom na 4 dagen alleen brood en water!! Blog Image

Gistermiddag zijn we vertrokken naar de Gobi woestijn, alle auto’s rijden nagenoeg weer, dus het is de bedoeling om vandaag allemaal herenigd te worden. Pieter en ik zijn samen met Jaap van de Ende en Robert Jan van Aktueel vertrokken, een rit van 340km. Valt eigenlijk wel mee, zou je denken maar alles was minder waar. We zijn om 01.30uur vertrokken en vanmorgen om 09.30 aangekomen in een gerkamp vlak voor de Chinese grens. We zijn eigenlijk gewoon doorgereden, dan hebben we vandaag in principe een rustdagje. De rest komt vanavond allemaal. Maar……..

Toen we vertrokken uit Ulaanbaatar stak in al die drukte op de weg een klein zwart mopje (hondje) de straat over niet meer dan 3-4 weken oud! Voor onze wielen bleef ze staan, helemaal paniekerig en verdwaasd. Pieter en ik sprongen tegelijk uit de auto, andere auto’s luid toeterend en ik heb haar meteen tegen mij aangedrukt, ze bibberde en piepte, maar na een half uurtje begon ze weliswaar aan mijn vingers te knauwen. We zijn op verschillende plaatsen gestopt en hebben geprobeerd haar weg te geven, maar niemand wilde eraan geloven, dus is ze de hele weg met ons meegereisd naar de Chinese grens. We maakten al plannen om haar (Omsk, zo noemde Robert Jan haar), mee naar Nederland te nemen. Ik besefte wel dat ikzelf in de problemen zou komen, maar Robert Jan wilde hem heel graag. Dus zo stopten we onderweg om haar melk te geven en te laten plassen. Het mooie van dit verhaal vind ik toch wel dat ik hem steeds probeerde af te geven (na aandringen van Jaap) maar dat Pieter dan steeds zei; doe maar niet, ze maken er stoofvlees van, we regelen wel iets voor/in Nederland, bel het thuisfront op en laat Marjo nakijken welke documenten we nodig hebben en eventuele inentingen. (het was nog te vroeg om Hanny vd Horst te bellen, en het gaf me eerlijk gezegd een gerust gevoel wetende dat zij dit soort hondje adopteert. Zogezegd zogedaan. Blog Image

Onderweg spreekt Jaap over zijn walkie talkie; Pieter, je moet even naar de kant, je rookt wat veel, och zegt Pieter, dat doe jij ook wel eens als je net gegast hebt en ineens komt er allemaal rook in de cabine. Pieter stuurt als een gek naar de kant en beveelt me alles te laten liggen en meteen er uit te gaan. Blijkt achteraf gelukkig alleen maar de koelvloeistof te zijn (dopje zat er niet goed op) Weer een meevallertje! Blog Image

Zo zijn we dus onderweg naar de Gobi Woestijn, 200km asfalt en dan begint het… Tijdens de rit kom je op verschillende checkpoints, hier worden je banden met een ontsmettingsmiddel ingespoten en mag je weer verder. Het land waar je nu door komt, wordt bewoond door marmotten, je mag hier niet uit de auto en niet stoppen, deze dieren dragen voor de mens een dodelijke parasiet met zich mee. Later komen we bij een 2 e checkpoint hier werden we staande gehouden door de politie met mensen in ontsmetting tenue en die beval ons een andere route te nemen. Van de Gobi woestijn had ik me een andere voorstelling gemaakt, maar het schijnt dat als je door de midden reist het een waar paradijs is. Wij hebben eigenlijk alleen door zand gecrost, heuveltje op heuveltje af met alle hindernissen van dien, modderwegen & steen pistes. En dan wordt het donker en valt door al het geschud en gevlieg de computer uit, geen GPS, heel veel wegen en welke moet je dan kiezen?? Blijf de Trans Siberia volgen werd verteld, maar die wringt zich ook in allerlei bochten dus je geraakt helemaal gedesoriënteerd!! Het is echt pikkedonker, je komt door ware spookstadjes, bollen gras (je ziet ze wel eens in zo’n Amerikaanse thriller) stuiven voor je auto. Er heerst hier een zeer aparte sfeer is mijn mening. We waren op zoek naar andere challengers want die zouden ergens een kamp opslaan. Maar geen netwerk om te bellen, dus besluiten we om nog 200km af te leggen en dan een hotelletje te pakken ipv te kamperen. Heel lastig met die forse wind die er waait. Het weer is trouwens ook ineens omgeslagen, liepen we gisteren nog in T-shirts, nu moet de winterjas aan. Brrrrrr Blog Image

Ergens in de verte zie je dan een lichtje, we gingen er op af komt ineens een soldaat naar ons toegerend. Kwam bij de auto staan en Pieter vertelde dat we op zoek waren naar de Chinese grens maar hij verstond niets en gebaarde dat we moesten blijven staan, wij zeiden nog zo mooi tegen mekaar, o die zal zijn auto wel gaan halen en ons escorteren naar de grens, en tegen Jaap grapten we nog van ; hij is versterking halen. Hij komt terug met een andere jongen en begint weer wild te gebaren dat Pieter de auto moet afzetten en uit moet stappen enz. maar Pieter zegt, nee we gaan nu weg en wil weg rijden en ineens gebaart hij naar die andere jongen dat die ons onder vuur moet nemen en houden, dus die komt op Pieter af, laadt met trillende handen zijn geweer en richt het op hem. Ik wist even niet wat ik moest denken, leek wel een film!

Pieter begrijpt de ernst van de situatie en gebaart No, No, hij zet de motor af en stapt uit. Minuten tikken voorbij, er komt een derde jongen bij en ze kijken steeds de auto in en beginnen te praten en te lachen. Dan komt (volgens ons) de baas, boos natuurlijk omdat hij uit bed moest (was inmiddels al 03.00uur ‘s nachts) keek boos de auto in waar ik me quasi bezig hield met Omsk. De jongens stonden inmiddels voor de auto met het machinegeweer op de auto gericht. Allerlei scenario’s passeerden mijn gedachten. Ik vond mijn mobile in het dashboard kastje en begon ijverig nummers te bellen maar zag ineens; No network. Tja wat kun je dan nog? De paniekknop! Er was inmiddels al zeker een half uur voorbij, paspoorten waren al in beslag genomen en de 3 jongens stonden nog steeds om ons heen, bewapend. Een ervan spuugde constant op de grond, ik voelde dat als een vorm van spanning was en dacht dat die gasten waarschijnlijk helemaal niet wisten waar ze mee bezig waren en ook absoluut geen ervaring hadden in dit soort dingen dus mijn conclusie was dat ze waarschijnlijk meteen zouden handelen. Pieter bleef maar tegen ze praten alhoewel ze er niets van verstonden, hij vertelde over de Peking Challenge, dat er morgen waarschijnlijk nog 13 teams bij hen zouden komen, liet Omsk zien en vertelde waar we hem gevonden hadden. Tot hij eindelijk naar de auto kwam en tegen mij zei dat ik de motor op contact moest zetten en de paniekknop moest indrukken. Blog Image

Shit, zei ik, dat heb ik al 4 keer gedaan maar natuurlijk zonder resultaat als je geen verbinding maakt. Dus deed ik het nog een keer. En nu maar afwachten. Plots kwam de baas terug met paspoorten en overhandigde ze aan Pieter en vertelde dat we 35km terug moesten rijden en dan onze weg konden vervolgen. Voor wat we er allemaal uit begrepen hebben zaten we al op Chinees grondgebied en ja wie weet waar ze ons voor aan gezien hebben, helemaal in de middle of nowhere. Gelukkig is het met een sisser afgelopen maar we zeiden tegen elkaar dat als we onverhoopt toch weg waren gereden waren we flink in de problemen gekomen en misschien wel in ons achteruit spiegel een bende Chinezen achter ons aan hadden gehad. Ondanks dat we nu 35 km retour gereden zijn weten we niet waarheen we moeten. we hebben de spoor rail weer gevonden maar weten niet of we terug richting Ulaanbaatar of Chinese Grens rijden. Uit eindelijk wordt het weer langzaam licht en vragen we de weg aan wat Gobi bewoners. Blog Image

Zo komen we als eerste in het grensstadje aan en zoeken we het gertenten kamp op. Hier komen we de eerste auto tegen die precies 100 jaar geleden deze trip heeft gemaakt en nu weer aan het doen is. Vanuit Parijs naar Peking. Ca. 2 maanden geleden had de Peking Challenge een bijeenkomst met deze auto in NL en nu komen we hem hier weer tegen. Naar een gezellig ontbijtje om 10 uur morgens kruipen we vooralsnog het bed in. We hebben Omsk afgegeven aan de manager van dit kamp want volgens Italia (de andere rijders) was het haast onmogelijk om haar China in te krijgen en God weet wat er dan mee gebeuren zal. Heel veel groetjes en misschien tot morgen.

Liefs Pieter en Gaby



Ze komen de grens niet over!

De Reis (NL) Posted on Sep 19, 2007 09:31:30

Hallo Luitjes,

Hier een laatste update over Team Freedom en de rest van de gehele groep.

Ze komen de grens niet over!!!! Schijnbaar heeft twee dagen geleden de Peking Eend het uiteindelijk begeven en hebben ze besloten alle bagage en spullen eraf te halen en te verdelen over een aantal auto’s en de chauffeurs zijn bij de Crew in gestapt. Zo is de groep met 14 auto’s verder gereden in plaats van 15.

De eerste auto’s arriveren maandag rond 3 uur ’s ochtends aan de grens en in de volgende uren wordt de groep weer langzaam groter tot ze uiteindelijk compleet zijn. Wat blijkt nu. Op hun papieren staat dat er 15 wagens moeten zijn en de douane tellen aan de grens maar 14 auto’s. Dat is blijkbaar een groot probleem. Na uren discussiëren en praten met de douane die standvast blijven op 15 auto’s zijn ze nog geen meter verder. Dinsdag middag staan ze er nog. Ze hebben van alles geprobeerd zelfs de Peking Eend als gestolen proberen op te geven maar allemaal tevergeefs.

Ik belde Gaby gisteren rond 3 uur in de middag onze tijd en het was bij hen 8 uur ’s avonds. Zij waren weer met zijn allen terug gereden naar het laatste Gerkamp waar ze de eerder hadden overnacht. 5 uur geleden was Arthur met Peking Eend Chauffeurs, Gids en douanier naar de Peking Eend teruggereden en nu is het afwachten op hun terugkomst. De teams maken zich dus maar weer klaar voor een nacht in een Gerkamp.

Als we vandaag op Google Earth kijken staan de auto’s weer aan de Chinese grens, Arthur en het Peking Eend team zijn reeds terug. Hoe of wat verder weten we niet. Schijnbaar komen ze nog steeds de grens niet over en na laatste berichten op de Peking Challenge website kan het nog uren laat staan weken duren. En dat terwijl ze vandaag in Peking hadden moeten arriveren.

Zo, verder wachten we maar af totdat Pieter en Gaby zich weer op deze blog melden. Die hebben nog veel meer te melden dan alleen deze kwestie. Ik zou zeggen, steek een kaarsje aan en bid voor een snelle oplossing zodat ze hun reis door kunnen zetten en uiteindelijk in Peking arriveren en daarna veilig thuis komen.

Groetjes, Sonja



Mongolië

De Reis (NL) Posted on Sep 17, 2007 09:22:28

Mongolië is een groot land met een kleine bevolking. De helft van hen zijn nomaden die op de eindeloze steppes wonen (in gertenten, ger staat voor cover) waar zij zijn overgeleverd aan een van de meest extreme klimaten op aarde. Het landschap van Mongolië verschilt enorm, er zijn immense woestijnen tot machtige berggebieden. Mongolië is een land met zeer veel contrasten. Zo is bv. het verschil tussen rijk en arm enorm. Er zijn zoet en zout water meren, kilometers lange, uitgestrekte steppe en hoge, steile bergpassen. Ze eten haast geen groente, althans dat wordt hier niet geteeld. Blog Image

Er is meer vee aanwezig dan inwoners. Er kan soms op een dag een 4seizoenen plaatsvinden, ‘s morgens loop je nog in je topje , het wolkendek pakt plots samen, wind steekt op en ineens hagelt het van jewelste. Het is goed koud. Maar een half uur later is het weer haast niet uit te houden in de zon. Raar maar waar.

Hallo lezers, ik zou zeggen; neem een lekkere kop koffie en ga er even gemakkelijk voor zitten want ik moet de tijd namelijk inhalen en heb een boel te vertellen…….Blog Image

Hier zitten we dan in het grote hotel Chinggis Khaan in Ulaanbataar, de hoofdstad van Mongolië. Lekker luxe, stromend water, warm water heerlijk na 4 dagen surviven. Even bijscheren en opfrissen! Ja de dagen vliegen voorbij, ’s morgens vroeg uit de “veren”en ’s avonds laat erin, we maken eigenlijk niet veel kilometers maar omdat de wegen hier zo ontzettend slecht zijn (eigenlijk kun je het helemaal geen weg noemen) doe je wel een dikke uur over 30km, dus tel uit je winst als je er 630 op een dag moet rijden!!!! Het is hier wel overweldigend mooi, een waar paradijs, overal om je heen gebergte, strakblauwe hemel, diepblauwe meren, kabbelende beekjes, slingerende rivieren, eindeloze uitgestrekte vlaktes, steile bergpassen, een sterrenhemel zoals ik hem nog nooit gezien heb!!Blog Image

En niet te vergeten al het grazende vee dat je overal ziet, kamelen, paarden, koeien (yaks), geiten, schapen. Een groep paarden die zomaar ineens voor je auto galoppeert en oversteekt, schitterend. Ik had vandaag zo goed en kwaad als het ging in de auto mijn verhaal geschreven van de afgelopen 4 dagen (bijna 2 pagina’s vol). Toen we in een kuil in de weg terecht kwamen heb ik schijnbaar op een verkeerde knop gedrukt en mijn hele verhaal is weg, nergens meer te vinden. Balen.Blog Image

4dagen geleden zijn we bij de grens van Mongolië opgesplitst in 2 groepen, de 4×4 die de extreme route rijden en de Lelijke Eend (Peking eend) en Volvo (Parketplus) die de Challenge route rijden (zuidelijke route inclusief gids) zij kregen pech en beide auto’s moesten afgesleept worden en komen morgen per transport hier aan in Ulaanbataar. Zijzelf zijn per vliegtuig hier naartoe gevlogen. Hier in de hoofdstad woont 60% van de bevolking, een grote stad met veel luchtvervuiling en veel mensen. De mensen hier zijn heel vriendelijk, altijd lachen en als je door een dorpje komt rijden wordt er flink gezwaaid. Hier en daar delen we aan de kinderen onze cadeautjes uit die we hebben meegenomen. De kinderen zijn hier erg blij mee en poseren daarna graag voor de foto. De meeste kinderen kunnen Engels verstaan maar (durven)niet spreken, ze leren het al vroeg op school. Al met al kun je zeggen dat hier de tijd 100jaar is blijven stilstaan maar de scholing is wel op niveau. Het lijkt hier wel op het Amerikaanse Wilde westen, als je de dorpjes komt binnen rijden zie je links en rechts van je rijen houten huisjes die lijken op de vroegere cowboy dorpen. Ook de mensen lijken veelal op de Amerikaanse Indianen (vinden wij). Als we thuiskomen moeten we even checken of dat Mongolië en Amerika vroeger verbonden zijn geweest. Misschien vandaar de link van ons???Blog Image

De Nomaden (mensen die in gertenten wonen) op de open vlaktes leven hetzelfde als de Indianen die wij kennen (uit films), hun gertent is niet zo spits maar wel breder, ze hebben paarden om zich mee te vervoeren en hun vee als herder te bewaken. Wat opvalt als je dicht bij de mensen komt is dat ze allemaal een bepaalde, zelfde geur met zich meedragen. Dat komt omdat ze veelal yakmelk drinken en gebruiken om hun voedsel te bereiden. Ze hebben yakkaas, yakbrood, yakkoekjes (mijn maag is nu nog van streek) en voor ons is alles YAK! Meer als de helft van het jaar is het hier winter tot -40graden. Wij hebben heel veel geluk, iedere dag schitterend weer, strakblauwe hemel, tot +35graden. Het had eigenlijk al moeten sneeuwen! Blog Image

Vanaf dat we bij de grens vertrokken zijn is het een groot spektakel geweest, verharde wegen stopten, in ruil daarvoor werden het zandpaden, dikke keien, modder en uiteindelijk belandden we in een moeras. We hebben de riviertjes moeten gebruiken om uit het moeras te komen. Eerlijk gezegd; ik scheet zeven kleuren stront!! Het water ging tot over de motor kap tot aan onze ramen. We dreven door het water en verloren alle grip met de bodem. Maar Pieter wist de situatie snel onder controle te krijgen (mam, don’t worry, je kent hem he!) Onze cabine is gelukkig niet volgelopen maar we hadden zeker natte voeten en de rest. De ambulance had meer pech en moest uit het water gesleept worden, nadat het water uit de cilinders was gepompt reed hij wonderbaarlijk gewoon weer verder. Tjonge dat was me wel een avontuur de eerste dag al. Ik dacht meteen; wat zal ons nog meer boven het hoofd hangen? De eerste uren heb ik echt met kromme tenen en zweethanden naast Pieter gezeten maar al gauw merk je wat de auto allemaal aankan en dat is echt extreem. Je moet gewoon even vertrouwen krijgen. We hebben tegen elkaar gezegd dat als we de auto door Mongolië heen krijgen dan kunnen we met dat ding de hele wereld aan. Af en toe moet die zo’n grote, flinke klappen opvangen dat we denken dat de assen en wielen eronderuit vliegen, maar na dit al 100x hebben meegemaakt, raak je eraan gewend en vlieg je gewoon door de gaten heen en hobbels heen. De auto is tot nog toe niet kapot te krijgen. Dusver (naast een gescheurde slang en het vervangen van de brandstoffilter) heeft de auto geen andere mankementen gehad. We mogen van geluk spreken want andere teams integendeel kampen wel met problemen. Al die gelukspoppetjes en Christoffels helpen goed en reizen met ons mee.Blog Image

De zandwegen zijn erg stoffig, Pieter baalt hier behoorlijk van, want vooral als je achteraan rijdt moet je veel stof eten en daarbij gaat alle elektronica het langzaam begeven in je auto. De teams hebben zich automatisch gevormd, in colonne rijden is erg tijdrovend en niet praktisch. Wij rijden samen met de Crew (organisatie) Arthur en Niels en met Jaap van den Ende (Europees kampioen en Nederlands kampioen Toyota starlet, in de auto racerij). Jaap heeft Robert Jan van Aktueel Sport als bijrijder. Leuk clubje.Blog Image

’s Avonds is het de bedoeling dat we met z’n allen bij elkaar komen maar aangezien de tijdsdruk en aantal kms dat we moeten rijden is dit niet altijd haalbaar. De eerste 2 nachten hebben we met z’n allen gebivakkeerd in tenten of auto’s in the middle of nowhere, ontwakend bij een groot meer, omringd door bergen. Geweldig. Wildplassen achter een klein zandheuveltje, geen water, alleen het meer. Wat een rust! Totdat de tocht weer begint! Gelukkig dat Pieter zijn Goops (google navigatie) weer aan ’t werken heeft, want ’s nachts op zoek naar een gerkamp valt niet mee, maar hij heeft thuis al alles uitgezet dus dan kunnen we er vaak zo naar toe rijden. Maar wat als je er voor staat en de Tenten zijn weg?? Geen kamp meer……… (omdat de winter eraan komt hebben ze de spullen al ingepakt) en daar staan we dan om half 3 ’s nachts, maar we zijn natuurlijk niet voor een gat te vangen en ploeteren door rivieren en beklimmen bergen om uiteindelijk op de vulkaan te belanden in een ander gerkamp, waar ook andere challengers zich al bevinden en daar kunnen we dan heerlijk slapen. Zeer romantisch, zo’n gertent, potkachel lekker opstoken en de nacht kan beginnen (nou ja nacht , 4 uurtjes max) het frappante is dat het ’s nacht dus zeer koud is, tegen het vriespunt aan. Dus ook als we in de auto moeten slapen komen de slaapzakken en dikke matrassen zeer goed van pas.Blog Image

De eerste avond kamperen hebben we heerlijk met z’n allen om een kampvuur gezeten, sterke verhalen, wodkaatje erbij, je kent dat wel. Ik vind het soms wel jammer dat de groep is gesplitst en dat we mekaar niet iedere avond tegenkomen want het is heel gezellig onderling. Blog Image

Kortom ik geniet (mede dankzij de bagage die ik heb meegekregen van het thuisfront) in volle teugen van iedere minuut. Pieter moet af en toe even gas terug nemen en wennen aan het feit dat hij niet altijd voorop kan rijden en dat de auto nou eenmaal een zooitje wordt als hij 4 weken als woonruimte dient. Maar het lukt hem al aardig, alhoewel hij blijft vechten met het zand. Morgen wil hij een wasserette opzoeken om met name de onderkant schoon te krijgen. Hij heeft hier de naam; Willy Wortel maar naait uiteindelijk toch zijn eigen naad! (even krom door de bocht gezegd) en iedereen komt tzt informeren welke richting hij/zij op moet! Blog Image

Vandaag waren we uitgenodigd door Habitat for Humanity (deze organisatie zorgt ervoor dat evt. daklozen of mensen met een handicap, of grote gezinnen, een huis krijgen. Hier moeten ze zelf aan meebouwen en na 24 dagen staat het huis. Deze organisatie had voor gisteren van alles voor ons georganiseerd, van paardrennen met Mongoolse tegenstander tot worstelen, en van volksdansen tot optreden en het bezoeken van de grote Temple die door Genghis Khan tot stand is gekomen. Heel jammer dat we dat niet konden redden gisteren maar vanmorgen hebben we een project bijgewoond en mochten we een kijkje nemen bij de lokale bevolking in de gertent. Jeetje ik vond het wel een beetje gênant toe ik die tent binnenstapte, opa lag op bed, 2 vrouwen lagen op een ander bed, een 4-jarig jongetje liep rond, er kwam een jong stel binnen met een 2-ling op de arm, en die woonden allemaal in een tent (wat zal het zijn 6 bij 6 meter) inclusief keuken, wasteiltje, bedden, gewoon hun complete woning. Onvoorstelbaar voor een Europeaan. En dan die gastvrijheid van de mensen hier, je stapt zomaar even hun leven binnen, wildvreemde mensen en ze zijn zo vriendelijk, ze bieden meteen een typisch Mongoolse lekkernij aan (vlgs mij gemaakt van yakmelk) brrrrr alleen de geur al! En je mag dus niet weigeren want dat is zeer onbeleefd. Ik vond het heel indrukwekkend en zeker een goede zaak die zij doen!! We hebben ook nog een bezoek gebracht aan de gouverneur van het stadje. Pieter viel het op dat bijna alle belangrijke taken door een vrouw volbracht werden (hierop werd geantwoord dat vrouwen gewoon heel slim zijn en dat mannen de lichamelijke, zware arbeid kiezen en daardoor de vrouwen meer kans krijgen om verdere scholing te genieten! Heren, knoop dit even goed in je oren!Blog Image

Vanavond hebben we in Ulaanbataar nog een project bezocht. Hier was pers en tv aanwezig en er werd ons gevraagd of dat we net alsof wilden doen en wilden meehelpen met timmeren enz. (foto’s).

Ik realiseer me dat ik vast en zeker dingen vergeet te vermelden maar moet nu keuzes maken het is alweer bijna 3 uur ‘s nachts en we willen vannacht dus echt nog profiteren van de luxe die we hier hebben INTERNET. Het is hier weliswaar zeer traag maar we doen ons best. Morgen vertrekken we richting Gobi woestijn, eerst 200km asfalt (wat je asfalt kunt noemen) en dan begint het wasborden effect.

Lieve allemaal, ik moet er helaas een eind aan maken (excuses voor eventuele schrijffouten, ik heb geen zin meer om het na te lezen).

Groetjes van onsxxxxxxxxx

Pieter en Gaby



Dag 16 de grens van Rusland-Mongolië

De Reis (NL) Posted on Sep 17, 2007 09:20:56

We zitten nu te wachten voor de Mongoolse grens, het is 13.00 uur ’s middags (11september) en we zijn zojuist na veel formaliteiten de Russische grens gepasseerd.

War is het hier ontzettend mooi, ongelooflijk. We liggen denk al 3 dagen achter met schrijven maar we hebben ook extreem lange dagen gehad, en zeer korte nachten.

Eergisteren hebben we nog in een aftands hotelletje gelogeerd, geen warm water, verder was het wel oke, we gingen pas om 7 uur naar bed en moesten om half 10 weer eruit om aan onze verdere tocht te beginnen. Dat was onze enerlaatste dag in Rusland. Schitterend landschap gepasseerd, heel vlak, uitgestrekt met veel koren, en overal meertjes tussen.Blog Image

Gisteren waren we op weg naar ons volgende adresje, werd Arthur gebeld dat de Jongens de Wit een kapot wiellager hadden en stil stonden. Dus we zijn weer rechtsomkeert gegaan en hebben hun de paspoorten gebracht die ze misschien nodig zouden hebben als de auto niet gemaakt kon worden. Maar gelukkig heeft het service team het kunnen fiksen en hebben ze zich vanmorgen weer aangesloten. Gisteravond laat hebben we het kamp gevonden waar iedereen z’n tentje had opgeslagen. Heerlijk, iedereen zat om het kampvuur, wijntje erbij, wat wil je nog meer. Vannacht voor de eerste keer in de auto geslapen, temperatuur was -5graden, we hebben goed geslapen, fijne matrassen, lekkere slaapzakken, Pieter heeft het toch wel allemaal perfect geregeld. We hebben soms gedacht thuis; waar is hij toch mee bezig, is toch niet nodig enz… maar alles wat we bij ons hebben, hebben we nodig. De kampeer spullen zijn al goed van pas gekomen want verschillende keren waren we ’s avonds laat nog onderweg en toen hebben we op gegeven moment ons eigen potje gekookt. Dat geldt trouwens ook voor de goops google earth, waar hij zoveel tijd thuis aan besteed heeft. Het is problematisch om de steden uit te komen of ’s nacht je hotel te vinden maar dat lukte steeds aardig, maar een paar dagen geleden stopte de computer ermee, bad luck. Gelukkig sinds gisteren heeft Pieter ‘m weer aan de gang. We zijn dus net de grens gepasseerd, we zitten op ca 2000meter hoogte, omringd door bergen. De weg hiernaar toe gisteren was door het Altai gebergte, geweldig, je waant je in Oostenrijk, Dorpen veranderen compleet net als de mensen, Russen worden Kazachstanen, Je moet constant stoppen voor overstekende koeien, paarden, varkens, alles loopt hier gewoon kriskras door elkaar. Het valt op dat hier niet geen dronkaards meer lopen, volgens ons hebben ze het hier beter voor elkaar dan in de andere dorpen die we in de afgelopen dagen gepasseerd hebben. Blog Image

We hebben net 28km door niemandsland gereden (tussen Rusland en Mongolië) marmotten gezien, met een vaartje door grote kuilen gevlogen met als gevolg met de kop tegen het dak , grote arenden zweefden boven ons. Vanmorgen werd ik wakker in de auto en kreeg kippenvel toen ik om me heen keek. We zullen er foto’s bijdoen want je kunt niet omschrijven wat je allemaal ziet. Wat ik ook nog steeds vergeten ben te schrijven is dat we een aantal dagen geleden4 avonden achter elkaar de klok een uur vooruit zetten moesten. In totaal verschillen we nu 5 uur met Nederland en zo meteen nog 2 uur en dan niet meer.



Day 15 Omsk- Biysk

De Reis (NL) Posted on Sep 15, 2007 21:57:53

Het begon vanmorgen al goed, al heel snel nadat we de stad achter ons hadden gelaten zagen we 3 teams stilstaan bij een tankstation. Even gestopt en een bakkie gedaan. Gelukkig was het probleem van de Volvo (brandstofleiding voor 4de keer kapot, iedere keer op een andere plaats) redelijk snel opgelost. De nieuwe journalist van Aktueel sport is gisteren gearriveerd en deze had nieuwe brandstofleidingen bij zich vanuit Nederland voor de Volvo Team.

groetjes geen tijd vandaag!

Blog Image



Dag 14 Omsk vergeten te sturen

De Reis (NL) Posted on Sep 15, 2007 21:55:14

Hallo,

Vandaag rustdag in Omsk gehad, dit is de stad waar Maria geboren en getogen is. Er is veel gesleuteld aan de auto’s, veesnaren vervangen, banden verwisselen, een schroefje aandraaien, een slangetje vervangen en ga zo maar door. Een drukte van jewelste, dus niet bepaald een rustdag. Pieter is op zoek gegaan naar een autowasserette want na een paar dagen ploeteren door de modder, werd het tijd om de auto schoon te maken. Toen hij daar aankwam kwam een van de managers naar buiten lopen. Njet Njet Njet zei ze die auto gaan we hier niet wassen. Yes Yes Yes zei Pieter, ik betaal het dubbele en uiteindelijk werd een prijsje afgesproken en de auto werd helemaal van onder, boven, rondom gestoomcleaned en door 3 meisjes gepoetst en geboend voor 15 euro. Hij liet minstens 20kg modder achter op de wasplaats. Vandaag heeft ook het service-team en ’t medisch team zich weer aangesloten bij de groep. En blij dat we allemaal waren!!!! 3400km aan een stuk gereden, niet niks he. Vanavond zijn we gaan karten bij kennissen van Maria. Haar ouders hadden dat geregeld, de kartbaan was de dag van te voren opnieuw geopend en ze wilden graag dat wij erbij zouden zijn. De media was uitgenodigd om ons te interviewen. De eigenaar was Russisch kampioen in de Lada racing klasse, maar hij racete niet meer nadat hij zijn rug had gebroken tijdens een ongeluk . Was wel heel leuk, de mannen hebben flink geraced. Omsk is een grote industriestad en zoals ik gister al vertelde, de weg erna toe was heel erg lang, maar het landschap was de moeite waard. Blog Image

Ik was nog vergeten te vertellen dat we een goede engelbewaarder hebben, gisteren reden we achter Arthur en Niels aan en zei deelden mede dat we even aan de kant moesten want er brandde een lichtje bij hun, zo gezegd zo gedaan, maar bij hen was niets aan de hand, Pieter keek intussen ook naar onze auto en was stomverbaasd toen daar een grote plas olie lag wat bleek nu ; een olie retourleiding vanaf de turbo naar de karter was gescheurd en er bleek geen druppel olie meer in de motor te zitten, dus nog 5km verder en de hele motor was in puin gereden, dan hadden we het kunnen vergeten. Het frapante was dat wij geen waarschuwing hebben gehad maar een ander team wel. Rara hoe kan dat, ik weet wel dat we ontzettend geluk hebben gehad!! Pieter had het gelukkig snel gefikst. Zo langzamerhand beginnen de mankementen te komen bij velen. Het is alweer een latertje, scheelt dat we overdag geen lichamelijke inspanning hebben want de nachten zijn veel te kort. Morgen weer een lange dag, 1018km. De laatste dag dat Maria bij ons zal zijn. Ik zal haar missen, is een lieve meid en gezellig om toch een keer girlstalk te doen. Groetjes en tot morgen.



Team Freedom even niet bereikbaar!

De Reis (NL) Posted on Sep 12, 2007 13:54:25

Hallo vrienden van Pieter en Gaby,

Team Freedom bevinden zich nu hoog in de bergen tussen de vulkanen en prachtige kratermeren in Mongolië. Ze genieten nog steeds van hun reis en het mooie uitzicht. Helaas hebben ze geen internettoegang sinds afgelopen maandag en dat zal nog enige dagen zo duren. Zij hopen in Ulaanbataar (hoofdstad van Mongolië) een internet café te kunnen vinden en dan dag 13 t/m 21 te kunnen berichten met foto’s en filmpjes. Maar voor zover zien jullie hieronder alvast wat Pieter en Gaby zo’n ongeveer zien in de komende dagen.Blog ImageBovenstaande foto gebruikt via Google Earth en panoramio.com

Afgelopen zaterdag waren ze nog alle motorolie verloren door gescheurde olie-retourleiding van de turbo. Blog Image

We weten tenminste dat ze vanmorgen met het thuisfront hebben gebeld en dat alles goed met hen gaat. Afgelopen nacht hebben ze met enkele andere teams de nacht moeten doorbrengen in hun auto want ze haalden het Gerwenkamp waar ze zouden hebben moeten overnachten niet. De verloren kilometers zullen ze in de komende dagen moeten inhalen.

Het team Peking Eend kan de extreme route over de bergen niet aan met hun Eendje en hebben een andere wat gemakkelijkere route genomen daarom dat jullie zien dat zij zich heel erg anders bevinden. Pieter zei ook dat enkele teams hen vergezellen.

De jongens van de Wit hebben hun lager alweer gerepareerd en zijn nu ook weer on route.

Het team Geen Fratsen is vandaag vast komen te zitten in een rivier. Water stroomde de auto in. Na twee uur werden ze eindelijk gered en eruit getrokken door 20 Mongolen te paard en drie hooitrucks. Zal me een hele belevenis zijn geweest voor hen. haha! (dit verhaal is via sms-bericht binnengekomen op pekingchallenge.com en te vinden onder tab ‘Berichten’).

Tot dusver wat nieuws van Piet en Gaby. We houden jullie op de hoogte!



1 Filmpje vergeten!

De Reis (NL) Posted on Sep 11, 2007 21:14:57

Hier nog een filmpje die was zoek geraakt maar is gevonden.

film 6

Pieter en Gaby waren niet bereikbaar vandaag en ook niets via email ontvangen vanaf dag 13. Wanneer er iets binnenkomt of we iets horen latenwij het jullie weten. Groetjes, Sonja



Wodka trail 3

De Reis (NL) Posted on Sep 08, 2007 22:16:11

Dag 12 Wodka trail 3 Perm – Jekaterinenburg

Zo, dat was me het dagje wel vandaag, het waren maar 370km maar we kwamen ‘s nachts om half2 in het hotel aan in Perm. Het was de laatste dag van de Wodka trail, en we hadden dus een D-tour genomen. 11uur ‘s morgens vertrokken uit het hotel, zonder navigatie de stad uit proberen te komen,. Dit valt niet mee, alles moet dan op gevoel gebeuren en menig keer zaten we verkeerd. We namen een weggetje langs het spoor maar na enkele km liep deze dood, dus omkeren maar weer. Zo kom je wel op plekjes waar je normaal gesproken niet komt. Op het midden grasveld van de rotondes liggen allemaal wilde honden te slapen, als het aan mij lag zat onze auto nu al vol. Hanny misschien een adresje voor jou!! haha, je hart breekt wel hoor.
Maar als je dan ziet in welke armoede de mensen leven kun je niet verwachten dat een hond het beter heeft, toch?? Dan te bedenken dat onze Viszlas lekker lang en breed op hun eigen bankstelletje liggen. Blog Image

Eenmaal de stad verlaten kwamen we in schitterend landschap, heel rustgevend, uitgestrekt, eindeloze heuvels. Ik moet eerlijk zeggen dat ik een andere indruk had van Rusland, maar ja toen wij 20 jaar geleden hier waren was het winter en heerste het communisme nog. Dat vind je nu alleen nog terug in de grote trieste flatgebouwen en huizenstijl in randsteden en dorpjes daar proberen ze nog het oude systeem te volgen omdat er niemand is die hun vertelt dat het anders moet. De voertuigen die ze daar gebruiken zijn nog van het oude tijdperk en er komen geen nieuwe bij. Een voor een vallen ze uit en blijven ze langs de schuur staan. Op een bepaald moment kan het koren niet meer gedorst worden etc. en veranderen de eens zo mooi bewerkte akkers in eindeloze grasvlaktes. Blog Image

We zijn bij een pont uitgekomen en na een uur wachten (de dronkaards van ons afslaan) kwam een ini mini vlotje met bootje eraan vastgebonden die ons naar de overkant zou brengen. 6 Auto’s pasten erop maar dat was echt passen en meten. Maar we konden mee Leuk! toen we aankwamen aan de overkant kwam iedere jongensdroom uit: modder, modder en nog eens modder.

Klik hieronder voor YouTube movies geplaatst door Pieter & Gaby:

Film 1Film 2Film 3Film 4Film 5

We konden alleen maar het pad blijven volgen, we hadden geen andere keus, we konden alleen maar hopen dat we er met z’n vieren doorheen kwamen. We reden steeds dieper het
landschap in en kwamen door een soort spookdorpjes, gebouwen waren bouwvallig en zakten in elkaar. Uiteindelijk waren er geen huisjes meer en we ploeterden maar verder en verder
door boslandschap en als de paden niet meer gangbaar waren, reden we door het hoge gras. We konden alleen maar vooruit totdat dat ook niet meer ging. Om het kwartier kwam iemand vast te zitten en moest er flink gelierd worden tot we tegen een moeras aanreden. Bertus,Jan, Piet en Rik gingen scouten om te kijken of er een weg was om erdoorheen te komen. Ook Arthur, Niels, Maria (de Russische gids) Pieter en ik kwamen vast te zitten. Na flink ploeteren, besloten we om om te draaien, onze drang om verder te gaan hebben we moeten opgeven. Via een andere weg vonden we ons pad weer naar Jekaterinenburg. Maar er is dus weer flink gelierd moeten worden en op sleeptouw. Maar het was heel spannend en voor de mannen natuurlijk very excited, dat wordt morgen voor Maria en mij een dagje winkelen.Blog Image

Het is alweer laat (lijkt wel of dit onze slagzin gaat worden he) en morgen hebben we 1019km voor de boeg, een lange, lange weg naar Omsk. Groetjes Pieter en Gaby



Next »